Shloka 21
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
लब्ध्वाङ्गसङ्गं प्रणतं कृताञ्जलिं मां वक्ष्यतेऽक्रूर ततेत्युरुश्रवा: । तदा वयं जन्मभृतो महीयसा नैवादृतो यो धिगमुष्य जन्म तत् ॥ २१ ॥
labdhvāṅga-saṅgam praṇatam kṛtāñjaliṁ māṁ vakṣyate ’krūra tatety uruśravāḥ tadā vayaṁ janma-bhṛto mahīyasā naivādṛto yo dhig amuṣya janma tat
ក្រោយពេលបានអោបពីព្រះក្រឹស្ណៈដ៏ល្បីល្បាញ ខ្ញុំនឹងឈរនៅមុខព្រះអង្គដោយក្បាលទាប និងដៃប្រណមដោយសេចក្តីទន់ភ្លន់។ ព្រះអង្គនឹងមានព្រះបន្ទូលថា «អក្រូរា ជាទីស្រឡាញ់»។ នៅពេលនោះទេ គោលបំណងជីវិតខ្ញុំនឹងបានបំពេញ; ជីវិតរបស់អ្នកដែលព្រះបុគ្គលអធិឧត្តមមិនទទួលស្គាល់ គឺគួរឲ្យអាណិត។
FAQs
This verse teaches that meeting and honoring a great devotee like Akrūra makes one’s life successful, and that failing to respect such a mahātmā makes one’s birth shameful.
Akrūra is portrayed as a great devotee coming to Vṛndāvana; Kṛṣṇa emphasizes the spiritual value of a devotee’s association and the duty to receive him with honor.
Seek saintly association, receive sincere devotees with respect, and cultivate humility—treating devotion and devotees as sacred rather than ordinary social contacts.