Adhyaya 36
The Killing of Ariṣṭāsura and Kaṁsa’s Plot to Summon Kṛṣṇa
អរិស្តាសុរៈបានមកដល់ក្នុងទម្រង់ជាគោដ៏គួរឱ្យខ្លាច ដែលបង្កឱ្យមានការភ័យស្លន់ស្លោនៅវ្រជៈ។ ព្រះក្រឹស្ណៈបានប្រឈមមុខនិងសម្លាប់វា។ បន្ទាប់មក នារទៈបានលាតត្រដាងអត្តសញ្ញាណពិតរបស់ព្រះក្រឹស្ណៈដល់កំសៈ។ កំសៈបានចាប់វាសុទេវៈ និងទេវកីដាក់គុក ហើយគ្រោងសម្លាប់ព្រះក្រឹស្ណៈ និងពលរាម ដោយប្រើដំរីកុវលយាបីឌៈ និងអ្នកចំបាប់នៅក្នុងពិធីបុណ្យធ្នូ ហើយបញ្ជាឱ្យអក្រូរៈនាំពួកគេទៅកាន់មថុរា។
Shlokas
Verse 1
श्री बादरायणिरुवाच अथ तर्ह्यागतो गोष्ठमरिष्टो वृषभासुर: । महींमहाककुत्काय: कम्पयन्खुरविक्षताम् ॥ १ ॥
ព្រះស្រីបាទរាយណិ (សុកទេវ) មានព្រះបន្ទូលថា៖ នៅពេលនោះ អារិଷ្ដៈ អសុររូបគោឈ្មោល បានមកដល់ភូមិអ្នកគោបាល។ ដោយបង្ហាញខ្លួនជាគោឈ្មោលមានកំពូលខ្នងធំ វាបានធ្វើឲ្យផែនដីរញ្ជួយ ខណៈដែលវាខ្ទេចដីដោយក្រចកជើង។
Verse 2
रम्भमाण: खरतरं पदा च विलिखन् महीम् । उद्यम्य पुच्छं वप्राणि विषाणाग्रेण चोद्धरन् । किञ्चित्किञ्चिच्छकृन् मुञ्चन्मूत्रयन्स्तब्धलोचन: ॥ २ ॥
អរិṣṭាសុរៈគោកយ៉ាងសាហាវ ហើយប្រើជើងកោសដី។ ដោយលើកកន្ទុយឡើង និងភ្នែកសម្លឹងតឹង គេប្រើចុងស្នែងកកាយបំផ្លាញទំនប់ ហើយពេលខ្លះបញ្ចេញអាចម៍ និងទឹកនោមបន្តិច។
Verse 3
यस्य निर्ह्रादितेनाङ्ग निष्ठुरेण गवां नृणाम् । पतन्त्यकालतो गर्भा: स्रवन्ति स्म भयेन वै ॥ ३ ॥ निर्विशन्ति घना यस्य ककुद्यचलशङ्कया । तं तीक्ष्णशृङ्गमुद्वीक्ष्य गोप्यो गोपाश्च तत्रसु: ॥ ४ ॥
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សំឡេងគោកដ៏សាហាវរបស់វាធ្វើឲ្យគោ និងមនុស្សភ័យខ្លាច; ដោយសារភ័យ គោ និងស្ត្រីមានផ្ទៃពោះបានរលូតកូនមុនកំណត់។ ពពកក៏មកកកុញលើកំពូលខ្នងរបស់វា ដោយយល់ថាជាភ្នំ; ពេលឃើញវាមានស្នែងមុត ក្រុមគោពី និងគោបៈក៏ស្ទើរតែស្លាប់ដោយភ័យ។
Verse 4
यस्य निर्ह्रादितेनाङ्ग निष्ठुरेण गवां नृणाम् । पतन्त्यकालतो गर्भा: स्रवन्ति स्म भयेन वै ॥ ३ ॥ निर्विशन्ति घना यस्य ककुद्यचलशङ्कया । तं तीक्ष्णशृङ्गमुद्वीक्ष्य गोप्यो गोपाश्च तत्रसु: ॥ ४ ॥
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សំឡេងគោកដ៏សាហាវរបស់វាធ្វើឲ្យគោ និងមនុស្សភ័យខ្លាច; ដោយសារភ័យ គោ និងស្ត្រីមានផ្ទៃពោះបានរលូតកូនមុនកំណត់។ ពពកក៏មកកកុញលើកំពូលខ្នងរបស់វា ដោយយល់ថាជាភ្នំ; ពេលឃើញវាមានស្នែងមុត ក្រុមគោពី និងគោបៈក៏ស្ទើរតែស្លាប់ដោយភ័យ។
Verse 5
पशवो दुद्रुवुर्भीता राजन्सन्त्यज्य गोकुलम् । कृष्ण कृष्णेति ते सर्वे गोविन्दं शरणं ययु: ॥ ५ ॥
ឱ ព្រះមហាក្សត្រ សត្វចិញ្ចឹមទាំងឡាយភ័យខ្លាច រត់ចេញពីគោកុល។ ប្រជាជនទាំងអស់ស្រែកថា «ក្រឹṣṇa ក្រឹṣṇa» ហើយរត់ទៅសុំជ្រកកោនក្រោមព្រះគោវិន្ទ។
Verse 6
भगवानपि तद् वीक्ष्य गोकुलं भयविद्रुतम् । मा भैष्टेति गिराश्वास्य वृषासुरमुपाह्वयत् ॥ ६ ॥
ព្រះបរមព្រះអម្ចាស់ឃើញគោកុលរត់ដោយភ័យ ក៏មានព្រះវាចាថា «កុំភ័យ» ដើម្បីលួងលោមពួកគេ។ បន្ទាប់មក ព្រះองค์បានហៅវೃಷាសុរៈ (អារក្សគោ) ឲ្យចូលមក។
Verse 7
गोपालै: पशुभिर्मन्द त्रासितै: किमसत्तम । मयि शास्तरि दुष्टानां त्वद्विधानां दुरात्मनाम् ॥ ७ ॥
ឱ មនុស្សល្ងង់! ហេតុអ្វីបានជាអ្នកបំភ័យពួកគោបាល និងសត្វពួកគេ? ខ្ញុំនៅទីនេះដើម្បីដាក់ទោសមនុស្សអាក្រក់ដូចអ្នក។
Verse 8
इत्यास्फोत्याच्युतोऽरिष्टं तलशब्देन कोपयन् । सख्युरंसे भुजाभोगं प्रसार्यावस्थितो हरि: ॥ ८ ॥
ព្រះហរិអច្យុតបានមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ហើយទះព្រះពាហុដោយបាតដៃឲ្យមានសំឡេងកង្វក់ បង្កើនកំហឹងអរិଷ្ដ។ បន្ទាប់មក ព្រះអង្គដាក់ព្រះពាហុដ៏ខ្លាំងលើស្មាមិត្ត ហើយឈរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ប្រឈមមុខអសុរ។
Verse 9
सोऽप्येवं कोपितोऽरिष्ट: खुरेणावनिमुल्लिखन् । उद्यत्पुच्छभ्रमन्मेघ: क्रुद्ध: कृष्णमुपाद्रवत् ॥ ९ ॥
ពេលត្រូវបានបង្កើនកំហឹងដូច្នេះ អរិษ្ដកកាយដីដោយក្រចកជើង ហើយធូលីហោះវិលដូចពពកជុំវិញកន្ទុយដែលលើកខ្ពស់។ ដោយកំហឹង វាប្រញាប់វាយប្រហារទៅលើព្រះក្រឹષ્ણ។
Verse 10
अग्रन्यस्तविषाणाग्र: स्तब्धासृग्लोचनोऽच्युतम् । कटाक्षिप्याद्रवत्तूर्णमिन्द्रमुक्तोऽशनिर्यथा ॥ १० ॥
វាបញ្ជូនចុងស្នែងទៅមុខ ហើយសម្លឹងព្រះអច្យុតដោយចុងភ្នែកពីភ្នែកក្រហមឈាម រួចរត់មកដោយល្បឿនខ្លាំង ដូចរន្ទះដែលឥន្ទ្របោះចោល។
Verse 11
गृहीत्वा शृङ्गयोस्तं वा अष्टादश पदानि स: । प्रत्यपोवाह भगवान् गज: प्रतिगजं यथा ॥ ११ ॥
ព្រះក្រឹષ્ણជាព្រះអម្ចាស់បានចាប់វាតាមស្នែងទាំងពីរ ហើយបោះវាឲ្យថយក្រោយដល់ដប់ប្រាំបីជំហាន ដូចដំរីមួយរុញដំរីគូប្រជែងក្នុងសង្គ្រាម។
Verse 12
सोऽपविद्धो भगवता पुनरुत्थाय सत्वरम् । आपतत् स्विन्नसर्वाङ्गो नि:श्वसन्क्रोधमूर्च्छित: ॥ १२ ॥
ត្រូវព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិឧត្តមបដិសេធច្រានចោល អសុររូបគោនោះក៏លោតឡើងភ្លាមៗ។ រាងកាយទាំងមូលញើសជ្រាប ដកដង្ហើមខ្លាំង ហើយស្រវឹងដោយកំហឹងងងឹត ក៏វាយប្រហារលើព្រះស្រីក្រឹស្ណម្ដងទៀត។
Verse 13
तमापतन्तं स निगृह्य शृङ्गयो: पदा समाक्रम्य निपात्य भूतले । निष्पीडयामास यथार्द्रमम्बरं कृत्वा विषाणेन जघान सोऽपतत् ॥ १३ ॥
ពេលអរិଷ្ដៈវាយប្រហារ ព្រះស្រីក្រឹស្ណាចាប់ស្នែងទាំងពីរ ហើយដាក់ព្រះបាទសង្កត់បោកវាចុះលើដី។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គវាយបោកនិងបង្ហាប់វាដូចបង្រួញក្រណាត់សើម; ចុងក្រោយព្រះអង្គដកស្នែងមួយចេញ ហើយវាយវាដោយស្នែងនោះរហូតវាលង់ដេកលើដី។
Verse 14
असृग् वमन् मूत्रशकृत् समुत्सृजन् क्षिपंश्च पादाननवस्थितेक्षण: । जगाम कृच्छ्रं निऋर्तेरथ क्षयं पुष्पै: किरन्तो हरिमीडिरे सुरा: ॥ १४ ॥
អរិଷ្ដាសុរៈក្អួតឈាម បញ្ចេញទឹកនោមនិងអាចម៍ ឆក់ជើង និងក្រឡេកភ្នែកមិនស្ថិតស្ថេរ ហើយដោយទុក្ខវេទនា វាទៅដល់ទីស្ថាននៃមរណៈ។ ពួកទេវតាបានគោរពសរសើរព្រះហរិ ដោយបាចផ្កាលើព្រះអង្គ។
Verse 15
एवं कुकुद्मिनं हत्वा स्तूयमान: द्विजातिभि: । विवेश गोष्ठं सबलो गोपीनां नयनोत्सव: ॥ १५ ॥
ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីសម្លាប់អសុររូបគោនោះ ហើយត្រូវបានពួកព្រាហ្មណ៍សរសើរ ព្រះស្រីក្រឹស្ណា—ជាពិធីបុណ្យសម្រាប់ភ្នែកនៃពួកគោពី—បានចូលទៅក្នុងភូមិអ្នកគោជាមួយព្រះបលរាម។
Verse 16
अरिष्टे निहते दैत्ये कृष्णेनाद्भुतकर्मणा । कंसायाथाह भगवान् नारदो देवदर्शन: ॥ १६ ॥
បន្ទាប់ពីអរិଷ្ដាអសុរៈត្រូវបានព្រះស្រីក្រឹស្ណា—អ្នកប្រព្រឹត្តអស្ចារ្យ—សម្លាប់ហើយ ព្រះនារទមុនី អ្នកមានទិព្វទស្សនៈ បានទៅជួបកংস ហើយនិយាយទៅកាន់គាត់ដូច្នេះ។
Verse 17
यशोदाया: सुतां कन्यां देवक्या: कृष्णमेव च । रामं च रोहिणीपुत्रं वसुदेवेन बिभ्यता । न्यस्तौ स्वमित्रे नन्दे वै याभ्यां ते पुरुषा हता: ॥ १७ ॥
នារ៉ដាបានប្រាប់កংসថា—កូនរបស់យសោដាពិតប្រាកដជាកូនស្រី; ក្រឹષ્ણជាកូនប្រុសរបស់ទេវគី។ រីឯរាម (បលរាម) ជាកូនប្រុសរបស់រោហិណី។ ដោយភ័យ វសុទេវៈបានផ្ញើក្រឹષ્ણ និងរាមទៅឲ្យមិត្តរបស់គាត់គឺ នន្ទមហារាជ; ក្មេងទាំងពីរនេះហើយដែលបានសម្លាប់មនុស្សរបស់អ្នក។
Verse 18
निशम्य तद्भोजपति: कोपात्प्रचलितेन्द्रिय: । निशातमसिमादत्त वसुदेवजिघांसया ॥ १८ ॥
ពេលឮដូច្នោះ មេដឹកនាំពួកភោជៈក៏ខឹងក្រហាយ រហូតបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍។ គាត់បានលើកដាវមុត ដើម្បីសម្លាប់វសុទេវៈ។
Verse 19
निवारितो नारदेन तत्सुतौ मृत्युमात्मन: । ज्ञात्वा लोहमयै: पाशैर्बबन्ध सह भार्यया ॥ १९ ॥
ប៉ុន្តែនារ៉ដាបានឃាត់គាត់ ដោយរំលឹកថា “មរណភាពរបស់អ្នក នឹងមកពីកូនប្រុសទាំងពីររបស់វសុទេវៈ”។ ដឹងដូច្នោះ កংসបានចងវសុទេវៈ និងភរិយារបស់គាត់ដោយច្រវាក់ដែក។
Verse 20
प्रतियाते तु देवर्षौ कंस आभाष्य केशिनम् । प्रेषयामास हन्येतां भवता रामकेशवौ ॥ २० ॥
ក្រោយពេលទេវឫសីនារ៉ដាចាកចេញ កংসបានហៅកេសីមក ហើយបញ្ជាថា “ចូរអ្នកទៅសម្លាប់ រាម និង កេសវ (ក្រឹષ્ણ)” ហើយបានផ្ញើគាត់ទៅ។
Verse 21
ततो मुष्टिकचाणूरशलतोशलकादिकान् । अमात्यान् हस्तिपांश्चैव समाहूयाह भोजराट् ॥ २१ ॥
បន្ទាប់មក ព្រះរាជានៃពួកភោជៈបានហៅមន្ត្រីរបស់គាត់ ដូចជា មុષ્ટិក ចាណូរ សល តោសល ជាដើម និងហៅអ្នកថែដំរីផងដែរ។ បន្ទាប់មក ព្រះរាជាបានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ពួកគេដូច្នេះ។
Verse 22
भो भो निशम्यतामेतद् वीरचाणूरमुष्टिकौ । नन्दव्रजे किलासाते सुतावानकदुन्दुभे: ॥ २२ ॥ रामकृष्णौ ततो मह्यं मृत्यु: किल निदर्शित: । भवद्भ्यामिह सम्प्राप्तौ हन्येतां मल्ललीलया ॥ २३ ॥
ឱវីរបុរស ចាណូរៈ និង មុស្តិកៈ សូមស្តាប់ពាក្យនេះ។ រាម និង ក្រឹស្ណ ដែលជាបុត្ររបស់ វសុទេវ កំពុងរស់នៅក្នុងភូមិរបស់ នន្ទ។ មានការទស្សន៍ទាយថា ក្មេងប្រុសទាំងពីរនាក់នេះនឹងក្លាយជាមូលហេតុនៃការស្លាប់របស់ខ្ញុំ។ ពេលគេនាំមកទីនេះ ចូរអ្នកសម្លាប់ពួកគេដោយយកលេសថាជាការប្រកួតចំបាប់។
Verse 23
भो भो निशम्यतामेतद् वीरचाणूरमुष्टिकौ । नन्दव्रजे किलासाते सुतावानकदुन्दुभे: ॥ २२ ॥ रामकृष्णौ ततो मह्यं मृत्यु: किल निदर्शित: । भवद्भ्यामिह सम्प्राप्तौ हन्येतां मल्ललीलया ॥ २३ ॥
ឱវីរបុរស ចាណូរៈ និង មុស្តិកៈ សូមស្តាប់ពាក្យនេះ។ រាម និង ក្រឹស្ណ ដែលជាបុត្ររបស់ វសុទេវ កំពុងរស់នៅក្នុងភូមិរបស់ នន្ទ។ មានការទស្សន៍ទាយថា ក្មេងប្រុសទាំងពីរនាក់នេះនឹងក្លាយជាមូលហេតុនៃការស្លាប់របស់ខ្ញុំ។ ពេលគេនាំមកទីនេះ ចូរអ្នកសម្លាប់ពួកគេដោយយកលេសថាជាការប្រកួតចំបាប់។
Verse 24
मञ्चा: क्रियन्तां विविधा मल्लरङ्गपरिश्रिता: । पौरा जानपदा: सर्वे पश्यन्तु स्वैरसंयुगम् ॥ २४ ॥
ចូរសង់សង្វៀនចំបាប់ដែលមានកន្លែងអង្គុយទស្សនាជុំវិញ ហើយនាំអ្នកក្រុង និងអ្នកស្រុកទាំងអស់មកទស្សនាការប្រកួតដ៏បើកចំហនេះ។
Verse 25
महामात्र त्वया भद्र रङ्गद्वार्युपनीयताम् । द्विप: कुवलयापीडो जहि तेन ममाहितौ ॥ २५ ॥
ឱហ្មដំរីដ៏ល្អអើយ ចូរអ្នកយកដំរី កុវលយាបីឌៈ ទៅដាក់នៅច្រកចូលសង្វៀន ហើយឱ្យវាសម្លាប់សត្រូវទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។
Verse 26
आरभ्यतां धनुर्यागश्चतुर्दश्यां यथाविधि । विशसन्तु पशून्मेध्यान् भूतराजाय मीढुषे ॥ २६ ॥
ចូរចាប់ផ្តើមពិធីបូជាធ្នូនៅថ្ងៃទី ១៤ (ចតុរ្ទសី) ស្របតាមច្បាប់វេទ។ ចូរបូជាសត្វដ៏ស័ក្តិសមដល់ស្តេចនៃពួកភូត (ព្រះសិវៈ) ដ៏សប្បុរស។
Verse 27
इत्याज्ञाप्यार्थतन्त्रज्ञ आहूय यदुपुङ्गवम् । गृहीत्वा पाणिना पाणिं ततोऽक्रूरमुवाच ह ॥ २७ ॥
បន្ទាប់ពីបញ្ជាមន្ត្រីរបស់ខ្លួនដូច្នេះ កំសៈដែលចេះល្បិចរកប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួន បានហៅអក្រូរៈ អ្នកល្អឥតខ្ចោះក្នុងវង្សយទុ។ គាត់កាន់ដៃអក្រូរៈហើយនិយាយដូចតទៅ។
Verse 28
भो भो दानपते मह्यं क्रियतां मैत्रमादृत: । नान्यस्त्वत्तो हिततमो विद्यते भोजवृष्णिषु ॥ २८ ॥
ឱ អក្រូរៈ អ្នកមានចិត្តទានដ៏ប្រសើរ សូមធ្វើកិច្ចមិត្តភាពមួយសម្រាប់ខ្ញុំដោយកិត្តិយស។ ក្នុងចំណោមពួកភោជ និងវ្រឹષ્ણិ គ្មានអ្នកណាដែលជាអ្នកប្រាថ្នាល្អដល់យើងដូចអ្នកទេ។
Verse 29
अतस्त्वामाश्रित: सौम्य कार्यगौरवसाधनम् । यथेन्द्रो विष्णुमाश्रित्य स्वार्थमध्यगमद् विभु: ॥ २९ ॥
ដូច្នេះ ឱ អក្រូរៈអ្នកសុភាពរាបសារ ព្រោះអ្នកអាចសម្រេចកិច្ចការដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ខ្ញុំចึงពឹងផ្អែកលើអ្នក ដូចព្រះឥន្ទ្រាដ៏មានអំណាចបានពឹងព្រះវិษ្ណុ ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់ខ្លួន។
Verse 30
गच्छ नन्दव्रजं तत्र सुतावानकदुन्दुभे: । आसाते ताविहानेन रथेनानय मा चिरम् ॥ ३० ॥
ចូរទៅកាន់វ្រាជរបស់នន្ទៈ នៅទីនោះកូនប្រុសទាំងពីររបស់អានកទុនទុភីកំពុងស្នាក់នៅ។ ចូរនាំពួកគេមកទីនេះដោយរទេះនេះដោយកុំឲ្យយឺតយ៉ាវ។
Verse 31
निसृष्ट: किल मे मृत्युर्देवैर्वैकुण्ठसंश्रयै: । तावानय समं गोपैर्नन्दाद्यै: साभ्युपायनै: ॥ ३१ ॥
ពួកទេវតាដែលស្ថិតក្រោមការការពាររបស់ព្រះវិษ្ណុ នៃវៃគុន្ឋៈ បានផ្ញើក្មេងទាំងពីរនេះមកជាមរណភាពរបស់ខ្ញុំ។ ចូរនាំពួកគេមកទីនេះ ហើយនាំនន្ទៈ និងអ្នកគោបាលផ្សេងៗមកជាមួយអំណោយបូជានិងសក្ការៈ។
Verse 32
घातयिष्य इहानीतौ कालकल्पेन हस्तिना । यदि मुक्तौ ततो मल्लैर्घातये वैद्युतोपमै: ॥ ३२ ॥
បន្ទាប់ពីអ្នកនាំ ព្រះគ្រិស្នា និង ពលរាម មកទីនេះ ខ្ញុំនឹងឲ្យដំរីរបស់ខ្ញុំ ដែលមានកម្លាំងដូចសេចក្តីស្លាប់ សម្លាប់ពួកគេ។ ហើយប្រសិនបើពួកគេគេចផុតពីវា ខ្ញុំនឹងឲ្យអ្នកចំបាប់របស់ខ្ញុំ ដែលខ្លាំងដូចរន្ទះ សម្លាប់ពួកគេ។
Verse 33
तयोर्निहतयोस्तप्तान् वसुदेवपुरोगमान् । तद्बन्धून् निहनिष्यामि वृष्णिभोजदशार्हकान् ॥ ३३ ॥
នៅពេលដែលអ្នកទាំងពីរនេះត្រូវបានសម្លាប់ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ វ៉ាស៊ូដេវ៉ា និងសាច់ញាតិដែលកំពុងយំសោករបស់ពួកគេទាំងអស់ គឺពួក វ្រីស្និ ពួក បូចា និងពួក ដាសារហា។
Verse 34
उग्रसेनं च पितरं स्थविरं राज्यकामुकं । तद्भ्रातरं देवकं च ये चान्ये विद्विषो मम ॥ ३४ ॥
ខ្ញុំក៏នឹងសម្លាប់ឪពុកចាស់របស់ខ្ញុំ គឺ ឧគ្រសេន ដែលលោភលន់ចង់បាននគររបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំនឹងសម្លាប់ប្អូនប្រុសរបស់គាត់ឈ្មោះ ដេវ៉ាកា និងសត្រូវផ្សេងទៀតរបស់ខ្ញុំផងដែរ។
Verse 35
ततश्चैषा मही मित्र भवित्री नष्टकण्टका ॥ ३५ ॥
ពេលនោះ មិត្តរបស់ខ្ញុំអើយ ផែនដីនេះនឹងរួចផុតពីបន្លាទាំងឡាយ។
Verse 36
जरासन्धो मम गुरुर्द्विविदो दयित: सखा । शम्बरो नरको बाणो मय्येव कृतसौहृदा: । तैरहं सुरपक्षीयान् हत्वा भोक्ष्ये महीं नृपान् ॥ ३६ ॥
ចារ៉ាសាន់ដា ជាសាច់ញាតិចាស់របស់ខ្ញុំ និង ឌ្វីវីដា ជាមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ គឺជាអ្នកជូនពរដ៏រឹងមាំរបស់ខ្ញុំ ដូចជា សាំបារ៉ា ណារ៉ាកា និង បាណា ដែរ។ ខ្ញុំនឹងប្រើពួកគេទាំងអស់ដើម្បីសម្លាប់ស្តេចទាំងឡាយណាដែលចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយពួកទេវតា ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំនឹងគ្រប់គ្រងផែនដី។
Verse 37
एतज्ज्ञात्वानय क्षिप्रं रामकृष्णाविहार्भकौ । धनुर्मखनिरीक्षार्थं द्रष्टुं यदुपुरश्रियम् ॥ ३७ ॥
ពេលអ្នកបានដឹងបំណងរបស់ខ្ញុំហើយ សូមទៅឆាប់ៗនាំព្រះបលរាម និងព្រះស្រីក្រឹષ્ણកុមារមក។ ឲ្យព្រះអង្គទាំងពីរទស្សនាពិធីយជ្ញានៃធ្នូ និងមើលឃើញសិរីរុងរឿងនៃរាជធានីយទុ។
Verse 38
श्रीअक्रूर उवाच राजन् मनीषितं सध्र्यक् तव स्वावद्यमार्जनम् । सिद्ध्यसिद्ध्यो: समं कुर्याद्दैवं हि फलसाधनम् ॥ ३८ ॥
ព្រះអក្រૂરបានទូលថា៖ ព្រះរាជា អ្នកបានរៀបចំគម្រោងយ៉ាងឆ្លាតវៃដើម្បីលាងបំបាត់អពមង្គលរបស់អ្នក។ ទោះយ៉ាងណា គួររក្សាសមភាពក្នុងជោគជ័យ និងបរាជ័យ ព្រោះវាសនានេះឯងជាអ្នកបង្កើតផលនៃកម្ម។
Verse 39
मनोरथान् करोत्युच्चैर्जनो दैवहतानपि । युज्यते हर्षशोकाभ्यां तथाप्याज्ञां करोमि ते ॥ ३९ ॥
មនុស្សធម្មតា ទោះវាសនាបង្អាក់ក៏នៅតែប៉ងធ្វើតាមបំណងរបស់ខ្លួន។ ដូច្នេះគេជួបទាំងសេចក្តីរីករាយ និងទុក្ខសោក។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំនឹងអនុវត្តតាមព្រះបញ្ជារបស់អ្នក។
Verse 40
श्रीशुक उवाच एवमादिश्य चाक्रूरं मन्त्रिणश्च विसृज्य स: । प्रविवेश गृहं कंसस्तथाक्रूर: स्वमालयम् ॥ ४० ॥
ព្រះសុកទេវគោស្វាមីបានមានប្រសាសន៍ថា៖ បន្ទាប់ពីបានបញ្ជាដល់អក្រૂરដូច្នេះ ហើយបញ្ចេញមន្ត្រីទាំងឡាយ កំសបានចូលទៅកាន់បន្ទប់របស់ខ្លួន; អក្រૂરក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ខ្លួនដែរ។
Frequently Asked Questions
On the narrative level, Ariṣṭāsura embodies a direct threat to Vraja’s life and livelihood, and Kṛṣṇa’s act is poṣaṇa—protecting those who have taken shelter of Him. Symbolically, the bull can represent distorted strength and violent religiosity: power without dharma. The Lord’s effortless subjugation teaches that fear dissolves when one turns to Bhagavān as the true refuge, and that adharma—however massive—cannot stand before Him.
Nārada converts Kaṁsa’s vague dread into targeted certainty by identifying Kṛṣṇa and Balarāma as Vasudeva’s sons and the agents of Kaṁsa’s foretold death. Kaṁsa responds with layered contingency planning—imprisoning Vasudeva and Devakī, deploying Keśī, stationing Kuvalayāpīḍa at the arena gate, arranging lethal wrestling ‘on a pretext,’ and using the bow-sacrifice festival as political cover to draw the brothers into Mathurā.
Akrūra is a leading Yadu noble summoned by Kaṁsa to bring Kṛṣṇa and Balarāma to Mathurā. His compliance—framed by his sober reflection on destiny and duty—becomes the narrative hinge that transports the story from Vraja to Mathurā. By ordering Akrūra’s chariot mission, Kaṁsa unintentionally facilitates the very sequence that will culminate in his own downfall.
Akrūra articulates a classical Bhāgavata tension: people act from desire and agency (puruṣakāra), yet outcomes manifest under daiva (destiny/supreme arrangement). His counsel implies equanimity in success and failure, but it also foreshadows the Bhāgavata’s theological view that Bhagavān’s plan operates through human decisions—Kaṁsa’s schemes and Akrūra’s obedience both become instruments in the Lord’s larger līlā.