Shloka 30
Gopī-Vipralambha: The Search for Kṛṣṇa and the Revelation of Divine Footprints
तस्या अमूनि न: क्षोभं कुर्वन्त्युच्चै: पदानि यत् यैकापहृत्य गोपीनां रहो भुङ्क्तेऽच्युताधरम् । न लक्ष्यन्ते पदान्यत्र तस्या नूनं तृणाङ्कुरै: खिद्यत्सुजाताङ्घ्रितलामुन्निन्ये प्रेयसीं प्रिय: ॥ ३० ॥
tasyā amūni naḥ kṣobhaṁ kurvanty uccaiḥ padāni yat yaikāpahṛtya gopīnām raho bhunkte ’cyutādharam
ស្នាមជើងរបស់គោពីពិសេសនោះធ្វើឲ្យយើងរំខានចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងចំណោមគោពីទាំងអស់ មានតែនាងម្នាក់ដែលអច្យុតនាំទៅកន្លែងស្ងាត់ ដើម្បីអោយនាងសោយរសជាតិពីបបូរមាត់របស់ក្រឹષ્ણ។ មើលទៅ នៅទីនេះមិនឃើញស្នាមជើងនាងទេ; ច្បាស់ណាស់ស្មៅនិងមែកពន្លកបានធ្វើឲ្យបាតជើងទន់ភ្លន់ឈឺ ដូច្នេះព្រះស្នេហាបានលើកនាងទៅ។
FAQs
It shows the gopīs recognizing, from the footprints, that one gopī has been singled out by Kṛṣṇa and taken into seclusion, stirring their intense feelings of love-in-separation.
Because her footprints suddenly disappear while Kṛṣṇa’s continue, they infer that her tender feet were hurt by grass sprouts and that Kṛṣṇa compassionately carried her.
It highlights how deep love for God can intensify even in separation—encouraging devotees to transform longing and emotional turbulence into remembrance, prayer, and steady devotion.