Shloka 35
Brahmā’s Prayers to Lord Kṛṣṇa (Brahmā-stuti) and the Restoration of Vraja’s Lunch Pastime
एषां घोषनिवासिनामुत भवान् किं देव रातेति न- श्चेतो विश्वफलात् फलं त्वदपरं कुत्राप्ययन् मुह्यति । सद्वेषादिव पूतनापि सकुला त्वामेव देवापिता यद्धामार्थसुहृत्प्रियात्मतनयप्राणाशयास्त्वत्कृते ॥ ३५ ॥
eṣāṁ ghoṣa-nivāsinām uta bhavān kiṁ deva rāteti naś ceto viśva-phalāt phalaṁ tvad-aparaṁ kutrāpy ayan muhyati sad-veṣād iva pūtanāpi sa-kulā tvām eva devāpitā yad-dhāmārtha-suhṛt-priyātma-tanaya-prāṇāśayās tvat-kṛte
ឱព្រះអម្ចាស់! សម្រាប់អ្នករស់នៅក្នុងសហគមន៍អ្នកគោនៅវ្រាជា ព្រះអង្គឯងជាផលដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃពរទាំងអស់; គិតថាមានរង្វាន់អ្វីក្រៅពីព្រះអង្គនៅទីណា បានធ្វើឲ្យចិត្តខ្ញុំស្រពិចស្រពិល។ សូម្បីតែពូតនា ក៏បានទទួលព្រះអង្គជាមួយគ្រួសាររបស់នាង ដោយពាក់ពុតជាអ្នកភក្តិ; ដូច្នេះ សម្រាប់ភក្តិវ្រន្ទាវនដែលបានអនុទានផ្ទះ ទ្រព្យ មិត្ត ភាពស្និទ្ធស្នាល កាយ កូន ជីវិត និងបេះដូងទាំងមូលសម្រាប់ព្រះអង្គ តើនៅសល់អ្វីឲ្យព្រះអង្គប្រទានទៀត?
FAQs
This verse says their hearts do not seek any result apart from Kṛṣṇa Himself; for them He is everything—home, wealth, friend, beloved, self, child, life, and refuge—showing the pinnacle of exclusive devotion (ananya-bhakti).
Brahmā highlights Kṛṣṇa’s astonishing mercy: even Pūtanā, who came with harmful intent, attained a motherly position by His acceptance—so the reward for the loving Vrajavāsīs is beyond measure.
Make devotion single-pointed: instead of chasing many “fruits” (status, control, recognition), center life on remembrance and service to God as the primary goal and shelter.