Adhyaya 335
अध्यायः ३३५ — शिक्षानिरूपणम् (Explanation of Śikṣā / Phonetics)
បន្តមេរៀនឆន្ទៈបន្ទាប់ពីការពិភាក្សា prastāra ព្រះអគ្គិប្រែទៅកាន់ Śikṣā ជាមូលដ្ឋានសូរសាស្ត្រសម្រាប់មន្ត្រា ចន្ទ និងការបញ្ជូនអធិការ។ ព្រះអង្គរាយបញ្ជីចំនួនវណ្ណៈ បែងចែកស្រៈ និងព្យញ្ជនៈ រួមទាំងសំឡេងបន្ថែម anusvāra, visarga, ayogavāha។ បន្ទាប់មកភ្ជាប់ការបង្កើតសំឡេងនឹងសរីរវិទ្យាខាងក្នុង—ចិត្ត ភ្លើងក្នុង និងខ្យល់ជីវិត—បង្ហាញពីរបៀបសំឡេងកើតឡើងជាពាក្យមានន័យ។ វណ្ណៈត្រូវបានចាត់ថ្នាក់តាមសូរ (accent) រយៈពេល ទីកន្លែង និងកម្លាំងបញ្ចេញ ដោយរាយទីតាំងបញ្ចេញសំឡេងសំខាន់ៗ៖ ទ្រូង បំពង់ក ក្បាល មូលអណ្តាត ធ្មេញ ច្រមុះ បបូរមាត់ ក្រអូមមាត់។ មានការលើកទឹកចិត្តតាមបទដ្ឋានថា ការបញ្ចេញខុសបង្កគ្រោះវិញ្ញាណ និងពិធីមិនសម្រេច ខណៈការបញ្ចេញត្រឹមត្រូវ និងសំឡេងច្បាស់ជាមង្គល និងលើកកម្ពស់។ ចុងក្រោយបង្ហាញប្រភេទសិក្សា៖ udātta/anudātta/svarita; hrasva/dīrgha/pluta; និងក្រុមតាមការប៉ះ aspṛṣṭa, īṣat-spṛṣṭa, spṛṣṭa ដោយដាក់សូរសាស្ត្រជាបច្ចេកវិទ្យាធម្មៈការពារ bhakti និងការសិក្សាសាស្ត្រ។
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
A structured śikṣā taxonomy: phoneme counts (63/64), vowel and stop totals, accessory sounds (anusvāra/visarga/ayogavāha), three Vedic accents, three time-measures (hrasva/dīrgha/pluta), and a fivefold classification by accent, duration, place, effort, and meaning-bestowal.
It frames correct pronunciation and intonation as dharmic discipline: accurate sound preserves mantra potency, prevents ritual fault, protects the lineage of teaching, and aligns speech (vāk) with purity—thereby supporting both worldly competence in vidyā and the higher aim of auspiciousness and liberation.