Harihara Non-Duality and the Revelation of Sadasiva to the Ganas
वृणुध्वं वरमानन्त्यं दास्ये वो मनसेप्सितम् ऊचुस्ते देहि भगवन् वरमस्माकमीश्वर भिन्नदृष्ट्युद्भवं पापं यत्तद् भ्रंशं प्रयातु नः
vṛṇudhvaṃ varamānantyaṃ dāsye vo manasepsitam ūcuste dehi bhagavan varamasmākamīśvara bhinnadṛṣṭyudbhavaṃ pāpaṃ yattad bhraṃśaṃ prayātu naḥ
彼は言った。「尽きることなき恩寵を選べ。我は汝らの心の望むものを授けよう。」彼らは言った。「恩寵をお授けください、福徳の主よ、自在なるイーシュヴァラよ。分裂した見解から生ずる罪と、それがもたらすいかなる堕落も、我らより去らしめたまえ。」
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
It denotes demerit born from internal division—conflicting loyalties, rival doctrinal stances, or factionalism among Śiva’s attendants. The verse frames discord itself as spiritually corrosive, producing “bhraṃśa” (decline/fall).
As gaṇayūthapās (leaders of Śiva’s hosts), their effectiveness depends on cohesion. The boon request signals that spiritual authority is safeguarded by concord, not merely by strength.
Not explicitly. The language is general—“divided viewpoints”—and can apply to any intra-community fracture. In Purāṇic narrative logic, unity among divine retinues supports cosmic order (dharma) during major conflicts such as Andhaka’s episode.