युद्धकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः
Rāvaṇa’s Assault on Nīla and Lakṣmaṇa; Hanumān Bears Rāma
पितृमहात्म्यसंयोगात्मनश्चापितेजसा ।जानुभ्यानुपतद्भूमौनतुप्राणैर्व्ययुज्यत ।।6.59.91।।
pitṛ-mahātmya-saṃyogād ātmanaś cāpi tejasā |
jānubhyāṃ nyapatad bhūmau na tu prāṇair vyayujyata ||6.59.91||
父の偉大なる威徳の結びつきと、自らの内なる光勢とによって、彼は膝をついて地に落ちたが、命は失われなかった。
By virtue of his father's greatness and his own power, his life did not cease but he fell on the ground.
It affirms that inherited virtue and personal tejas support dharmic resilience; lineage is meaningful when upheld by one’s own strength and conduct.
Though felled by Rāvaṇa’s strike, Nīla does not die; he collapses but retains life.
Resilience (dhairya) sustained by both ancestral merit and personal power.