Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

スータは語った。ヴィシュヌが姿を隠すと、王ヴェーナは大いなる知恵を備えながらも憂いに沈み、「神々の主はどこへ行かれたのか」と思い悩んだ。

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

大いなる歓喜に満たされた優れた王はしばし思いを巡らせ、ついで王たちの中の第一であるプリトゥを召し、やさしく甘やかな言葉で語りかけた。

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

そのとき彼は大いなる歓びをもって大徳の者に告げた。「おまえという我が子によって、この人の世において、私は重い罪から救い出された。」

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

愛しき子プリトゥよ、わが家系はいま光明へと導かれた。私が過ちによって損なったものを、おまえは徳によって輝かせた。

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

私はアシュヴァメーダの供犠を行い、数多の布施を惜しみなく施そう。今日、そなたの恩寵により、この身のままヴィシュヌの世界へ赴く。

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

おお高貴にして幸いなる者、王の中の最上よ――必要な供物と備えを集めよ。さらに、ヴェーダに通暁したブラーフマナたちを招きなさい。

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

かくして大魂ヴェーナに教え諭されたプṛトゥは、気高き心をもって、父ヴェーナに敬意を尽くして答えた。

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

大王よ、国を治め、心の望む歓びを享受せよ――天上のものでも人の世のものでも、功徳を伴うものとして。祭祀（ヤジュニャ）によってジャナールダナ（ヴィシュヌ）を礼拝せよ。

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

そう語り終えると、霊知に専心する父に礼拝して深く拝し、ついで地上の主は弓と矢を、慎重に、力を尽くして手に取った。

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

彼はすべての従者に命じた。「我が国土に布告せよ。三種の行為のいずれによっても、決して罪をなしてはならぬ。」

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

ヴェーナ王の命令を踏み越える罪を犯す者は、ああ大地の主よ、死に処せられるべきである。まことにその運命に至る、疑いはない。

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

まことに布施はなされるべきであり、またヤジュニャによってジャナールダナ（ヴィシュヌ）を礼拝すべきである。人々よ皆、心を彼に定め、嫉みを離れて礼拝せよ。

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

このように教えを授けると、ヴェーナの子は王国を家臣たちに託し、そして、ああブラーフマナたちよ、タパスを成就するため苦行の森へと去って行った。

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

あらゆる過失を捨て、対象へと走る諸感官を制し、彼はまことに百年の全き期間、断食して過ごした。

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

その苦行に満足したブラフマーは、まことにプリトゥに告げた。「なぜ汝はタパスを修するのか。その理由を我に語れ。」

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

プṛトゥは言った。「このヴェナは—きわめて賢く、我が父にして名声を増す者—しかれども人のうち最も卑しき者として、自らの王国において罪をなす。」

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

願わくは神なる主ジャナールダナが彼の首を刎ね、見えざる大いなる円盤（チャクラ）をもって、ハリ自らが懲らしめの主とならん。

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

心により、行いにより、言葉により、罪をなさんと欲する者らよ—その頭は砕け散れ、熟した果が木より落つるがごとく。

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

これこそ我が最上の恩寵と思う。聞き給え、神々の主よ。民に起こる過失によって、我が父は汚されぬ。

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

されば成し給え、神々の主よ、もし恩寵を授けんと欲するなら。われに最上の願いの成就を与え給え。四面の御方よ、汝に礼拝あれ。

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

ブラフマーは言った。「そのとおりになれ、気高き者よ。汝の父は清浄を得た。愛しき子よ、彼はヴィシュヌによって戒められ、またその子である汝、プṛトゥによっても戒められた。」

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

かくして、主はプṛトゥに語りかけ恩寵を授けたのち、威光のうちに去った。プṛトゥは戻り、王としての務めに就いた。

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

婆羅門の中の最勝者よ、ヴァイニヤの治世には誰も罪を犯さなかった。だが、三つの行為の門のいずれによってであれ、罪を思い描く者は咎を受ける。

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

その者の首は、まるで鋭い円盤（チャクラ）で断ち切られたかのように斬り落とされる。ゆえにその時より、まことに誰も罪を犯してはならぬ。

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

かくして大いなる魂をもつヴァイニヤの命令は行き渡り、すべての人々は正しい行いと定まった慣習によって、日ごとにその生き方を改め続ける。

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

あらゆるダルマに帰依する者は、布施と正しい享受によって栄え、かの王のご加護により、あらゆる安楽が増し広がる。

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

かくして『シュリー・パドマ・プラーナ』ブーミ・カンダの「ヴェーナ物語」における第百二十四章は終わる。