Śokanivāraṇa: Non-brooding, Impermanence, Contentment, and Śuka’s Renunciation
प्राप्नुवंति ततः पंच न भवंति शतायुषः । नाभ्युत्थाने मनुष्याणां योगाः स्युर्नात्र संशयः ॥ ५६ ॥
prāpnuvaṃti tataḥ paṃca na bhavaṃti śatāyuṣaḥ | nābhyutthāne manuṣyāṇāṃ yogāḥ syurnātra saṃśayaḥ || 56 ||
そのように霊的精進を欠けば、得られるのはただ五(年)にすぎず、百年の長寿とはならない。人に真摯な奮起と規律ある努力がなければ、ヨーガの成就は生じない—これに疑いはない。
Sanatkumara (teaching Narada in Moksha-Dharma context)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
It asserts that spiritual life depends on abhyutthāna—active inner uplift and disciplined effort; without it, neither longevity in the higher sense nor yogic fruition is possible.
Even devotion requires steady practice—regular remembrance, restraint, and sincere striving; passive belief without effort does not mature into transformative bhakti or realization.
While no single Vedanga is named, the verse emphasizes disciplined practice (anushthāna) as the operational principle behind Vedic paths—ritual, mantra, and yoga all require consistent effort to yield results.