Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
धिण्यादयोऽनुदात्तेतो दश प्रोक्ता हि शाब्दिकैः । अणादयोप्युदात्तेतः सप्तविंशतिधातवः ॥ २३ ॥
dhiṇyādayo'nudātteto daśa proktā hi śābdikaiḥ | aṇādayopyudāttetaḥ saptaviṃśatidhātavaḥ || 23 ||
文法学者(śābdika)は、「dhiṇya-」に始まる動詞語根十がアヌダッタ(低声調)と標されると説く。同様に、「aṇa-」に始まる動詞語根二十七がウダッタ(高声調)と標されると述べる。
Sanatkumara (in instruction to Narada, within a technical exposition)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
It emphasizes that precise Vedic sound—especially correct accent (udātta/anudātta)—is a disciplined limb of sacred learning; such accuracy safeguards the integrity of mantra-recitation that supports dharma and ultimately mokṣa.
Indirectly: devotion in the Purāṇic tradition is strengthened by faithful transmission of sacred speech. Correct pronunciation and accent protect the intended meaning of hymns and names of the Lord used in devotional practice.
Śikṣā and Vyākaraṇa: the verse notes technical classification of dhātus (verbal roots) according to accent markers (udātta vs. anudātta), a practical aid for correct recitation and grammatical derivation.