Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
दंडाग्रं च दधीदं च मधूदकं पित्रर्षभः । होतॄकारस्तथा सेयं लांगलीषा मनीषया ॥ २५ ॥
daṃḍāgraṃ ca dadhīdaṃ ca madhūdakaṃ pitrarṣabhaḥ | hotṝkārastathā seyaṃ lāṃgalīṣā manīṣayā || 25 ||
おお、ピトリ(祖霊)のうち最勝なる者よ。「杖の先」(daṇḍāgra)、「凝乳を与える者」(dadhīda)、「蜜の水」(madhūdaka)もまた挙げられる。同様に、ホートリの句(hotṝkāra)とこの「lāṅgalīṣā」も、思惟の智慧によって理解される。
Narada (in dialogue context with Sanatkumara tradition; instructional listing)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
The verse catalogs specific ritual/technical designations (offerings and recitational forms) and emphasizes that their proper meaning is grasped through manīṣā—discerning understanding—linking correct practice with inner clarity.
Indirectly: it frames ritual elements and sacred utterances as meaningful when approached with reverent insight, supporting bhakti as informed worship rather than mere mechanical performance.
It points to ritual-recitation knowledge connected to Vedic liturgy (Hotṛ/ṛgvedic formulae) and technical nomenclature—domains typically clarified through Vedāṅga disciplines like Śikṣā (recitation) and Vyākaraṇa/Nirukta (technical meaning).