वर्णयन्भोजयेदन्नं मिष्टं पूतं च सर्वदा वर्जयेत्क्रोधपरतां स्मरन्नारायणं हरिम् //
varṇayanbhojayedannaṃ miṣṭaṃ pūtaṃ ca sarvadā varjayetkrodhaparatāṃ smarannārāyaṇaṃ harim //
言葉を和らげて語りつつ、常に甘美で清浄な食を口にすべきである。怒りに傾くことを避け、ナーラーヤナ—ハリを念じよ。
This verse does not describe Pralaya directly; it teaches daily dharma—purity in food, gentle speech, and freedom from anger—supported by remembrance of Nārāyaṇa.
It prescribes self-governance: refined speech, pure and wholesome food, and restraint from anger—core virtues for both a householder’s discipline and a king’s just rule.
No Vāstu or temple rule is stated; the ritual takeaway is inner and outer purity (pūta-anna) and devotional recollection (smaraṇa of Nārāyaṇa) as part of right conduct.