Adhyaya 80 — Vaivasvata Manvantara: Enumeration of Manus and the Eighth Manu Sāvarṇi
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे वैवस्वतकिर्तनं नामैकोनाशीतितमोऽध्यायः ।
अशीतितमोऽध्यायः— ८० ।
क्रौष्टुकिरुवाच स्वायम्भुवाद्याः कथिताः सप्तैते मनवो मम ।
तदन्तरेषु ये देवा राजानो मुनयस्तथा ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe sāvarṇike manvantare vaivasvatakīrtanaṃ nāmaikonāśītitamo 'dhyāyaḥ |
aśītitamo 'dhyāyaḥ—80 |
krauṣṭukir uvāca svāyambhuvādyāḥ kathitāḥ saptaite manavo mama |
tadantareṣu ye devā rājāno munayas tathā ||
かくして『聖マールカンデーヤ・プラーナ』のサーヴァルニカ・マンヴァンタラにおいて、第七十九章「ヴァイヴァスヴァタの讃嘆/事績」は終わる。第八十章が始まる。クラウシュトゥキは言った。「スヴァーヤンブヴァに始まる七人のマヌは私に説き示された。ではその間の時代には、いかなる神々、王たち、そして聖仙(リシ)が現れるのか。」
The question underscores a Purāṇic view of history as cyclic administration: gods, sages, and righteous kings recur in patterned eras, implying that dharma is renewed through institutional and spiritual stewardship.
Manvantara and Vaṃśānucarita: the inquiry explicitly requests details of gods/ṛṣis/kings for each manvantara interval, a hallmark of Purāṇic time-structure.
The ‘intervals’ (antara) can be read as liminal phases where order is reconstituted; esoterically, it reflects transitions in cosmic guṇas and the renewal of dharmic templates.