Adhyaya 39 — Funeral Rites
जितां जितां शनैर्भूमिमारोहेत यथा गृहम् ।
दोषान् व्याधींस्तथा मोहमाक्रान्ता भूरनिर्जिता ॥
jitāṃ jitāṃ śanair bhūmim ārohet yathā gṛham / doṣān vyādhīṃs tathā moham ākrāntā bhūr anirjitā //
各段階を修得したなら、家に上るように一歩一歩、次の段へと昇るべきである。だが未だ克服されぬ段階は、過失・病・迷妄に覆われてしまう。
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Spiritual practice is portrayed as methodical craftsmanship: mastery must precede progression. Skipping foundations invites imbalance—manifesting as bodily illness, mental agitation, and delusion.
A practical-dharma/yoga counsel section; it is not sarga/pratisarga etc., but supports the Purāṇic aim of guiding conduct toward liberation.
Each ‘bhūmi’ can be read as a stabilization of prāṇa and mind; if a layer of saṃskāra is not resolved, it resurfaces as ‘doṣa-vyādhi-moha’ when higher energies are stirred.