Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
एकैकं वा पितॄणाञ्च देवानाञ्च स्वशक्तितः । तथा मातामहानाञ्च तुल्यं वा वैश्वदेविकम् ॥
ekaikaṃ vā pitṝṇāñ ca devānāñ ca svaśaktitaḥ / tathā mātāmahānāñ ca tulyaṃ vā vaiśvadevikam
各人の力量に応じて、ピトリ(Pitṛ、祖霊)とデーヴァ(Deva、神々)とに、それぞれ別々に一供ずつ供物を捧げてもよい。同様に、母方の祖先(mātāmaha)にも一供ずつ捧げる。あるいは、それらを総括する同等のヴァイシュヴァデーヴァ(Vaiśvadeva)の単一供養を行ってもよい。
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Dharma is to be practiced with sincerity and proportionality: the text explicitly allows ritual performance ‘according to capacity’ (svaśaktitaḥ), emphasizing intention and regularity over extravagance, while still honoring Devas, Pitṛs, and maternal lineage.
Primarily ‘Vṛtti/Ācāra’ material (practical dharma) rather than the five classical topics; within Purāṇic classification it aligns most closely with guidance that supports ‘Manvantara’ social order (dharma in human life), though it is not narrating a Manvantara event.
Balancing separate offerings versus a unified Vaiśvadeva can symbolize integrating one’s obligations (ṛṇa)—to gods and ancestors—into a single harmonized sacrificial intention, reflecting inner unification of duties.