Adhyaya 26 — Madālasa Names Alarka and Reorients Him Toward Kshatriya Duty
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे मदालसोपाख्याने पञ्चविंशोऽध्यायः ।
षड्विंशोऽध्यायः ।
जड उवाच
वर्धमानं सुतं सा तु राजपत्नी दिने दिने ।
तमुल्लापादिना बोधमनयन्निर्ममात्मकम् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe madālasopākhyāne pañcaviṃśo 'dhyāyaḥ / ṣaḍviṃśo 'dhyāyaḥ / jaḍa uvāca / vardhamānaṃ sutaṃ sā tu rājapatnī dine dine / tam ullāpādinā bodham anayann irmamātmakam
以上をもって、『シュリー・マールカンデーヤ・プラーナ』のマダーラサー章段における第二十五章は終わる。第二十六章が始まる。ジャダは語った――日ごとに子が成長するにつれ、その王妃は子守歌などによって彼を悟りへと導き、所有への執着なき性向を育てた。
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "vatsalya", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text presents deliberate early formation of dispassion: spiritual instruction is integrated into daily nurturing, not postponed to later life.
Primarily narrative (vaṃśānucarita-adjacent in royal context) serving as a vehicle for adhyātma instruction rather than a strict pancalakṣaṇa exposition.
The ‘lullaby’ becomes mantra-like conditioning: repeated teaching reshapes saṃskāras toward nirmamatā (non-appropriation).