धनंजयस्य आश्वासनम्
Dhanaṃjaya’s Reassurance and the Opening Engagement
जनमेजय! जैसे वसन्तके प्रारम्भमें वनके फ़ूलोंकी मनोहर सुगन्न्ध सब ओर फैलने लगती है, उसी प्रकार दिव्य मालाओंकी पुण्यमय गन्ध वहाँ सब ओर छा गयी ।। तत्र रत्नानि देवानां समदृश्यन्त तिष्ठताम् आततपत्राणि वासांसि स्रजशक्ष॒ व्यजनानि च,उन विमानोंमें बैठे हुए देवताओंके रत्न, छत्र, वस्त्र, मालाएँ और चँवर आदि स्पष्ट दिखायी दे रहे थे
Vaiśampāyana uvāca: Janamejaya! yathā vasantasya prārambhe vane puṣpāṇāṃ manoharā sugandhiḥ sarvato vistarati, tathā divya-mālānāṃ puṇyamayī gandho 'pi tatra sarvato vyāptā. Tatra devānāṃ tiṣṭhatāṃ ratnāni samadṛśyanta; ātata-patrāṇi vāsāṃsi srajaś ca vyajanāni ca.
ヴァイシャンパーヤナは言った。「おおジャナメージャヤよ、春の訪れに森の花々の甘美な香りが四方へ広がるように、神々の花鬘の清らかな芳香がその場をあまねく満たした。そこでは、ヴィマーナに座す神々の宝玉が、天蓋(傘)、衣、花鬘、そしてヤクの尾の払子(チャーマラ)などとともに、はっきりと見て取れた。」
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how divine presence is recognized through auspicious signs—fragrance, radiance, and orderly splendor—suggesting that purity (puṇya) manifests outwardly as a sanctifying atmosphere.
Vaiśampāyana describes a scene filled with celestial beings: the air is pervaded by the holy scent of divine garlands, and the gods’ ornaments and regalia—jewels, parasols, garments, garlands, and fans—are clearly visible.