Draupadī’s Lament and Theodicy: Dharma, Dice, and Īśvara’s Governance (Āraṇyaka-parva 31)
यस्तु नित्यं कृतमतिर्धर्ममेवाभिपद्यते । अशड्कमान: कल्याणि सोअमुत्रानन्त्यमश्लुते,कल्याणी! जो सदा धर्मके विषयमें पूर्ण निश्चय रखनेवाला है और सब प्रकारकी आशंकाएँ छोड़कर धर्मकी ही शरण लेता है, वह परलोकमें अक्षय अनन्त सुखका भागी होता है अर्थात् परमात्माको प्राप्त हो जाता है
yastu nityaṁ kṛtamatir dharmam evābhipadyate | aśaṅkamānaḥ kalyāṇi so 'mutrānantyam aśnute ||
ユディシュティラは言った。「だが、日ごとに決意を揺るがせず、ただダルマのみに身を委ね、そして—おお吉祥なる御方よ—あらゆる疑いと恐れを捨て去る者は、来世において朽ちることなく尽きることのない安寧の境地に至る。まことに、その者は至上の善に到達するのだ。」
युधिछिर उवाच
Steadfast commitment to Dharma—held with firm resolve and without anxious doubt—leads to imperishable, unending good in the hereafter, i.e., the highest spiritual attainment.
Yudhiṣṭhira is articulating a moral principle: he praises the person who consistently takes refuge in Dharma alone, emphasizing inner certainty and freedom from misgiving as the basis for ultimate welfare beyond this life.