वृत्ति-सत्सङ्ग-दान-धर्म
Livelihood, Virtuous Association, and Ethics of Giving
विश्वावसुश्न गन्धर्वस्तथा नारदपर्वतौ । अप्सरोगणसंघाश्व॒ समाजग्मुरनेकश:,सनत्कुमार आदि महर्षि, अंगिरा आदि तथा अन्य देवर्षि, विश्वावसु गन्धर्व, नारद, पर्वत और अप्सराओंके अनेक समुदाय उस पर्वतपर महादेवजीकी आराधनाके लिये आया करते थे
Viśvāvasuś ca gandharvas tathā Nārada-Parvatau | apsarogaṇa-saṅghāś ca samājagmur anekaśaḥ || Sanatkumāra-ādayo maharṣayaḥ, Aṅgirā-ādayaś ca tathā anya-devarṣayaḥ; Viśvāvasu-gandharvaḥ, Nāradaḥ, Parvataś ca, apsarasāṃ ca anekāḥ samūhāḥ tasmin parvate Mahādevasya ārādhanāyai āgacchanti sma ||
ビーシュマは言った。「ガンダルヴァのヴィシュヴァーヴァス、そして聖仙ナーラダとパルヴァタ、さらに多くのアプサラスの群れが、そこに夥しく集い来た。サナトクマーラをはじめとする大リシたち、アンギラーら諸天のリシもまた—これら天上の者たちは、マハーデーヴァ(シヴァ)を礼拝するため、その山へと常に訪れたのである。」
भीष्म उवाच
Even the highest celestial beings—Gandharvas, Apsarases, and divine sages—seek spiritual merit through humble worship of Mahādeva. The verse highlights devotion as a universal dharmic practice that purifies and elevates, irrespective of status.
Bhīṣma describes a sacred gathering on a mountain where renowned celestial figures (Viśvāvasu, Nārada, Parvata, groups of Apsarases, and great Ṛṣis like Sanatkumāra and Aṅgiras) repeatedly assemble to worship Śiva.