Shloka 7
Adhyātma-krama: Indriya–Manas–Buddhi–Ātman Hierarchy and Citta-Prasāda (आध्यात्मक्रमः)
त्रेतायां द्वापरे चैव कलिजाशक्ष ससंशया: । तपस्विन: प्रशान्ताश्न सत्त्वस्थाश्न कृते युगे,त्रेता,द्वापप तथा कलियुगके मनुष्य परमार्थके विषयमें संशयशील होते हैं; परंतु सत्ययुगके लोग तपस्वी और सत्त्वगुणी होनेके-कारण-प्रशान्त (संशयरहित) होते हैं
tretāyāṁ dvāpare caiva kalijāḥ saṁśayāḥ | tapasvinaḥ praśāntāś ca sattvasthāś ca kṛte yuge ||
ヴィヤーサは言った。「トレーターとドヴァーパラの時代、そして同様にカリの時代に生まれる者たちは、最高善について疑いに悩まされる。だがクリタ（サティヤ）の時代には、人々は苦行に励み、内に静けさを保ち、清浄に安住するがゆえに、落ち着いていてそのような不確かさから解き放たれている。」
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts the mental and ethical condition of people across the yugas: as the ages decline, doubt about the highest good increases; in the Kṛta/Satya age, ascetic discipline and sattva-purity make people naturally tranquil and less prone to uncertainty.
Vyāsa is describing characteristics of different world-ages (yugas), explaining why people in later ages (especially Kali) tend to be more doubtful, while those in the earliest age (Kṛta) are portrayed as calm, austere, and grounded in purity.