दृष्टवाप्सरसमायान्तीं घृताचीं पृुथुलोचनाम् । वैशम्पायनजीने कहा--राजन्! एक दिन विशाल नेत्रोंवाली घृताची अप्सरा कहींसे आ रही थी। उसे देखकर महात्मा महर्षि भरद्वाजका वीर्य स्खलित हो गया ।। सतु जग्राह तद्रेत: करेण जपतां वर:
dṛṣṭvāpsarasam āyāntīṃ ghṛtācīṃ pṛthulocanām | vaiśampāyana uvāca—rājan! ekadā viśālākṣī ghṛtācy apsarā kutacit samāyāntī āsīt | tāṃ dṛṣṭvā mahātmanaḥ maharṣer bharadvājasya vīryaṃ skhalitam || sa tu jagrāha tad retaḥ kareṇa japatāṃ varaḥ ||
ヴァイシャンパーヤナは言った。「王よ、ある時、目の大きいアプサラス、グリターチーがどこからともなく来た。彼女を見て、大いなる魂をもつ聖仙バラドヴァージャは思わず精を漏らした。そのとき、聖なる誦唱に励む者たちのうち最も勝れた者が、その精を手に受け取った。」
वैशम्पायन उवाच
The passage highlights the vulnerability of even great ascetics to sensory attraction and the ethical ideal of vigilance and self-restraint; it also frames bodily impulse as something to be managed consciously rather than indulged, preserving tapas and purpose.
Vaiśampāyana narrates that the apsaras Ghṛtācī passes by; the sage Bharadvāja, upon seeing her, has an involuntary seminal emission, and he then collects the semen in his hand—an episode typically used to set up subsequent lineage or consequential events.