भीमसेनस्य कौरवसुतवधः तथा श्रुतर्वावधः
Slaying of Kaurava princes and the fall of Śrutarvā
अश्वांश्व चतुरो हत्वा बाह्दोरुरसि चार्पित: । राजन्! आपके धनुर्धर पुत्रने बहुत-से नाराच
aśvānś caturō hatvā bāhvor urasi cārpitaḥ | rājan, tava dhanurdharaḥ putro bahubhir nārācair ardha-nārācaiḥ śīghrakāribhir vatsadantaiḥ kārīgaraiḥ saṃśodhitaiś ca bāṇair dhṛṣṭadyumnasya caturaḥ aśvān jaghāna, tasya ca bāhū urasī ca vyathayām āsa |
サンジャヤは言った。「王よ、そなたの弓の名手たる御子は、鉄の鏃を備えた矢—ナーラーチャ、半ナーラーチャ、疾く飛ぶ“仔牛の歯”の鏃、職人が磨き上げた矢—を数多放ち、ドリシュタデュムナの四頭の馬を射殺し、さらにその両腕と胸をも射抜いた。」
संजय उवाच
The verse highlights how martial excellence and tactical choices in war—such as killing an opponent’s horses and disabling his body—can be effective yet morally heavy, reminding readers that kshatriya action (dharma in battle) still carries grave human cost.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that the king’s son, an expert archer, fires many specialized arrows, kills Dhrishtadyumna’s four horses, and wounds Dhrishtadyumna in the arms and chest, gaining battlefield advantage.