Adhyāya 31: Rājasūya-samāgama — The Gathering of Kings and the Ordering of Hospitality
तिमिड्लिलं च स नृपं वशे कृत्वा महामति: । एकपादांश्व पुरुषान् केरलान् वनवासिन:
timiṅgilaṃ ca sa nṛpaṃ vaśe kṛtvā mahāmatiḥ | ekapādāṃś ca puruṣān keralān vanavāsinaḥ | samūce kolagiriṃ surabhīpaṭṭanaṃ tāgradvīpaṃ rāmakaparvataṃ tathā | sañjayantīṃ ca nagarīṃ pākhaṇḍaṃ ca karahāṭakaṃ ca dūtair eva sandiśya vaśam ānīya tebhyaś ca karaṃ jagrāha |
大いなる知略を備えたサハデーヴァは、まずティミンギラという名の王を服属させた。ついで直接の戦ではなく、使者と書状をもって、独足の人々、ケーララ族、森に住む者たち、サンジャヤンティーの都、さらにパーカンダとカラハータカの地など、諸国諸族に宗主権を認めさせ、貢租を取り立てた。
सहदेव उवाच
The verse highlights rajadharma in practice: a capable ruler extends authority through prudent diplomacy (envoys and messages) and establishes orderly revenue (tribute), implying that political control is ideally regularized and minimally violent.
During Sahadeva’s campaign connected with Yudhiṣṭhira’s imperial project, he subdues a king named Timiṅgila and brings multiple peoples and regions under control largely through envoys, then collects tribute from them.