कर्ण ससूतं सरथं सकेतु- मदृश्यमण्जोगतिभश्ि: प्रचक्रे । तदनन्तर सवारोंसहित हजारों घोड़ों और सहस््रों पैदल वीरोंको मारकर रथ, सारथि और ध्वजसहित कर्णको भी शीघ्रगामी बाणोंद्वारा ढककर अदृश्य कर दिया ।। अथाक्रोशन् कुरवो वध्यमाना धनंजयेनाधिरथिं समन्तात्
sañjaya uvāca |
karṇaṃ sasūtaṃ sarathaṃ saketuṃ adṛśyam añjogatibhiḥ pracakre |
tad-anantaraṃ savāroṃsahitaṃ sahasrāṇi aśvān sahasrāṇi ca padātivīrān hatvā ratha-sārathi-dhvajasahitaṃ karṇam api śīghragāmibhir bāṇair dhakvā adṛśyaṃ cakāra ||
athākrośan kuravo vadhyamānā dhanañjayenādhirathiṃ samantāt ||
サンジャヤは言った。アルジュナは、御者・戦車・旗印もろともカルナを、疾く飛ぶ矢で覆い尽くし、ついには姿を見えぬほどにした。その前に彼は、馬とともに騎兵を幾千と討ち、歩兵の勇士もまた幾千と斃していた。カルナの軍勢がダナンジャヤに四方から刈り取られてゆくと、クル族は苦悶の叫びを上げた。この場面は、戦場の義務が孕む陰鬱な倫理を示す――武勇はためらいなく振るわれるが、多くの者の苦しみがただちに戦の道徳的重荷となるのである。
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya-dharma in war: a warrior’s duty demands decisive action and mastery, yet the immediate human cost—armies falling and allies crying out—reveals the ethical gravity that accompanies martial excellence.
Arjuna (Dhanañjaya) unleashes a dense volley of swift arrows, killing large numbers of mounted and foot soldiers and then completely covering Karṇa—along with his chariot, charioteer, and banner—so that Karṇa is momentarily hidden from view; the Kauravas, being slaughtered on all sides, cry out.