दुःशासननिग्रहः—द्रोणधृष्टद्युम्नयुद्धप्रसङ्गः
Rebuke of Duḥśāsana; Context of the Droṇa–Dhṛṣṭadyumna Combat
अयोधयंस्ते सुभृशं तं शरौचै: समन्ततः । इन्द्रियार्था यथा देहं शश्वद् देहवतां वर,देहधारियोंमें श्रेष्ठ महाराज! द्रौपदीके पुत्र भी चारों ओरसे बाणसमूहोंकी वर्षा करते हुए वहाँ बाह्नीकराजके साथ उसी प्रकार बड़े वेगसे युद्ध करने लगे, जैसे इन्द्रियोंके विषय शरीरके साथ सदा जूझते रहते हैं
sañjaya uvāca | ayodhayantaḥ te subhṛśaṃ taṃ śaraughaiḥ samantataḥ | indriyārthā yathā dehaṃ śaśvad dehavatāṃ vara ||
サンジャヤは言った。彼らは四方より矢の雨を降らせ、激しく彼を攻め立てた。おお、身を持つ王のうち最勝なる御方よ。ドラウパディーの子らは、バーフリーカ王に対し大いなる速さで戦った。あたかも感官の対象が、常に有身の者と争い続けるように。
संजय उवाच
The verse uses a battlefield simile to highlight an ethical-psychological truth: for embodied beings, sense-objects constantly press upon the body-mind from all sides, creating an unending struggle that demands vigilance and self-control—much like a warrior surrounded by volleys of arrows.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Draupadī’s sons are attacking Bāhlīka fiercely, showering him with arrows from every direction and engaging him with great speed and intensity.