Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
शरैरनेकसाहसै: पीडयामास भारत | भारत! यह देख शत्रुदमन अर्जुनने मुसकराते हुए ही श्रुतायुधको कई हजार बाण मारकर पीड़ित कर दिया ।। अश्वांश्वास्यावधीत् तूर्ण सारथथिं च महारथ:
sañjaya uvāca | śarair aneka-sāhasaiḥ pīḍayāmāsa bhārata | bhārata! yaḥ dṛṣṭvā śatrudamana arjunaḥ muskarāte eva śrutāyudhaṃ kai sahasra-bāṇaiḥ mārayan pīḍitaṃ cakāra || aśvān aśvāsya avadhīt tūrṇaṃ sārathiṃ ca mahārathaḥ ||
サンジャヤは言った。「おお、バーラタよ。彼は幾千もの矢で相手を激しく苦しめた。これを見た敵伏せのアルジュナは、なお微笑みをたたえたまま、シュルターユダに数千の矢を浴びせて責め立てた。ついでその大車戦の勇士は、たちまち彼の馬と御者をも討ち取った。」
संजय उवाच
The verse highlights the warrior ideal of steadiness under pressure: Arjuna remains composed—even smiling—while executing decisive action. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma in battle: responding to aggression with skill and resolve, without being overwhelmed by fear or anger.
Sanjaya reports that Arjuna showers Śrutāyudha with thousands of arrows, severely afflicting him. Arjuna then quickly disables the opponent’s mobility by killing the horses and the charioteer, a common battlefield tactic to neutralize a chariot-warrior.