Shloka 10
द्रोणपर्व अध्याय ६७ — अर्जुनस्य प्रवेशः, श्रुतायुध-वधः, सुदक्षिण-वधः
Arjuna’s advance; deaths of Śrutāyudha and Sudakṣiṇa
ऋषिभ्य: करकान् कुम्भान् स्थाली: पिठरमेव च । शयनासनयानानि प्रासादांश्ष गृहाणि च,वे ऋषियोंको करवे, घड़े, बटलोई, पिठर, शय्या, आसन, सवारी, महल और घर, भाँति-भाँतिके वृक्ष तथा अन्न-धन दिया करते थे। बुद्धिमान् रन्तिदेवकी सारी देय वस्तुएँ सुवर्णमय ही होती थीं
ṛṣibhyaḥ karakān kumbhān sthālīḥ piṭharam eva ca | śayanāsanayanāni prāsādāṁś ca gṛhāṇi ca ||
ナーラダは言った。「仙人たちには、水壺や甕、煮炊きの器や貯蔵の容器を与え、また寝台と座、乗り物を与え、さらには宮殿や家屋に至るまで施した。」この句は、ランティデーヴァの施しの広大さを示す。彼は富を私有の誇りではなく、ふさわしき者—とりわけ苦行者—に奉仕するため再び分かち与えるべき託されたものと見なし、布施（dāna）を儀礼の飾りではなく生きたダルマとして体現したのである。
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true dharma for a ruler includes generous, practical giving—supporting sages and the needy with real necessities (vessels, shelter, bedding, transport), not merely symbolic offerings. Wealth is portrayed as something to be used for the welfare of others.
Nārada is describing the exemplary conduct of King Rantideva, emphasizing the scale and variety of his gifts to ṛṣis. The description functions as praise of his virtue and as an ethical model within the broader Drona Parva discourse.