Shloka 20
अध्याय ३१ — द्रोणानीके तुमुलसंग्रामः
The Tumultuous Battle around Droṇa’s Formation
त॑ दहन्तमनीकानि द्रोणपुत्र: प्रतापवान् । पूर्वाभिभाषी सुश्लक्ष्णं स्मयमानो5भ्यभाषत,राजा नीलको कौरव-सेनाका दहन करते देख प्रतापी द्रोणपुत्र अश्वत्थामाने, जो पहले स्वयं ही वार्तालाप आरम्भ करनेवाला था, मुसकराते हुए मधुर वचनोंमें कहा--
tān dahantam anīkāni droṇaputraḥ pratāpavān | pūrvābhibhāṣī suślakṣṇaṁ smayamāno ’bhyabhāṣata ||
サञ्जयは語った。彼が陣形を焼き抜いてゆくのを見て、ドローナの勇猛なる子—言葉を先に発することの多いアシュヴァッターマ—は微笑みつつ、柔らかく選び抜かれた言葉で彼に語りかけた。この場面は、戦の暴力のただ中でさえ言葉が武器となることを示す。礼節と沈着は、行いを枠づけ、正当化し、あるいは自らが信じる義務（ダルマ）に沿って方向づけるために用いられるのである。
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in the midst of destructive warfare, one’s manner of speech—gentle, composed, and strategic—reflects inner intent and can shape moral perception. The verse highlights how rhetoric may accompany violence, framing actions as duty or necessity.
Sañjaya describes Aśvatthāmā observing a warrior who is devastating the opposing formations; Aśvatthāmā then initiates conversation and addresses him with polished, gentle words while smiling.