Shloka 276
इहलोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् | जो भक्त मनुष्य सदा अनन्यभावसे वरदायक देवता कल्याणस्वरूप, सर्वेश्वर उमानाथ भगवान् रुद्रकी उपासना करते हैं, वे भी इहलोकमें सुख पाकर अन्तमें परमगतिको प्राप्त होते हैं
iha-loke sukhaṁ prāpya te yānti paramāṁ gatim | ye bhaktā manuṣyāḥ sadā ananya-bhāvena varadāyaka-devatāṁ kalyāṇa-svarūpaṁ sarveśvaram umānāthaṁ bhagavantaṁ rudram upāsate, te’pi iha-loke sukhaṁ pātvā ante paramāṁ gatiṁ prāpnuvanti |
ヴィヤーサは言った。「この世で安楽を得た者は、やがて至高の境地へと赴く。分け隔てぬ信をもって、恩寵を授ける神—ルドラ、吉祥にして万有の主、ウマーの主（ウマーナータ）—を常に礼拝する敬虔な人々もまた、この世で福楽を得、ついには無上の帰趣に到る。」この教えは、最高主への揺るがぬ一途の帰依が、世の安寧と究竟の解脱の双方をもたらすことを示す。
व्यास उवाच
Educational Q&A
Exclusive, unwavering devotion (ananya-bhāva) to Rudra/Śiva—described as the auspicious, boon-giving Lord of all—brings both well-being in this life and the highest spiritual attainment at life’s end.
In Vyāsa’s discourse within the Drona Parva, the text offers a devotional assurance (phalaśruti): it praises worship of Rudra (Umānātha) and states the fruits of such worship—worldly happiness followed by the supreme goal.