Shloka 22
अभश्रत्थामाके द्वारा पाण्डव-सेनापर नारायणास्त्रका प्रयोग जनेश्वर! पाण्डव-महारथी जैसे-जैसे युद्ध करते थे, वैसे-ही-वैसे उस अस्त्रका वेग बढ़ता जाता था ।। वध्यमानास्तदास्त्रेण तेन नारायणेन वै | दहाुमानानलेनेव सर्वतो<भ्यर्दिता रणे,उस नारायणास्त्रसे घायल हुए सैनिक रणभूमिमें ऐसे पीड़ित हुए मानो सब ओरसे आगमें झुलस रहे हों
sañjaya uvāca | aśvatthāmnā kṛte dvāraḥ pāṇḍava-senāparā narāyaṇāstrasya prayogaḥ, janeśvara | pāṇḍava-mahārathā yathā-yathā yuddham akurvata tathā-tathā tasya astrasya vegaḥ vardhamāna eva | vadhyamānās tadāstreṇa tena nārāyaṇena vai | dāhyamānānaleneva sarvato 'bhyarditā raṇe ||
サンジャヤは言った。「人々の主よ。アシュヴァッターマンがパーンダヴァ軍に向けてナーラーヤナの武器を放ったとき、パーンダヴァの大車戦士たちが激しく戦えば戦うほど、その武器の奔流はいよいよ増大した。そのナーラーヤナ武器に打たれた兵たちは戦場で四方から責め苦を受け、まるで火に囲まれて焼かれるかのようであった。」
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that in dharmic reflection on war, courage alone is not always the right response: against certain divinely empowered forces, continued aggression can amplify harm. It points to the ethical need for discernment and restraint, not merely valor, when the means of violence become overwhelming.
Aśvatthāmā releases the Nārāyaṇa-weapon at the Pāṇḍava forces. As the Pāṇḍava elite fighters keep engaging in combat, the weapon’s force increases correspondingly, and the soldiers suffer intensely on the battlefield, as if surrounded by burning fire.