निगृहा केशेषु वर्ध॑ गुरोर्धर्मात्मन: सतः । 'पुरुषाधम! तेरे सिवा दूसरा कौन श्रेष्ठ पुरुष धर्मात्मा सज्जन गुरुके केश पकड़कर उनके वधका विचार भी मनमें लायेगा
nigṛhya keśeṣu vṛddhaṁ guror dharmātmanaḥ sataḥ | “puruṣādhama! tere sivā dūsarā kauna śreṣṭha-puruṣa dharmātmā sajjana guru-ke keśa pakaṛakara unake vadha-kā vicāra bhī man-meṁ lāyegā” ||
サンジャヤは言った。「人の最下よ!老いてなお法に篤く徳高いグルの髪をつかむとは。お前以外に、誰がそのような高貴でダルマに生きる師を殺そうなどと、心にさえ思い描くであろうか。」
संजय उवाच
Even amid war, certain acts remain profoundly adharmic—humiliating and harming a righteous teacher. The verse condemns not only the act of violence but the very intention to kill a virtuous guru, stressing moral limits and reverence owed to elders and preceptors.
Sañjaya describes and morally denounces a scene in which an aged, dharma-abiding teacher is seized by the hair, and the aggressor is rebuked as ‘puruṣādhama’ for even contemplating the teacher’s death.