ततः सोउस्त्रेण शैलेन्द्रो विक्षिप्तो वै व्यनश्यत । ततः स तोयदो भूत्वा नील: सेन्द्रायुधो दिवि
tataḥ so’streṇa śailendro vikṣipto vai vyanaśyat | tataḥ sa toyado bhūtvā nīlaḥ sendrāyudho divi ||
サンジャヤは言った。するとその山の王は、その武器に打たれてはね飛ばされ、視界から消え失せた。やがて天に、インドラの弓(虹)を帯びた暗い雨雲となって現れた――それは兆しのような変転であり、戦の激怒の中では、動かぬと思われた巨きものさえ抗しがたい力に屈し、別の姿を取ることを示していた。
संजय उवाच
The verse highlights impermanence and the overwhelming force unleashed in war: even what seems steadfast (a ‘mountain-king’) can be made to disappear and transform, suggesting that pride in power or stability is fragile amid adharma-driven violence and cosmic-scale conflict.
Sañjaya describes a great mountain being struck by a weapon and vanishing; it then appears in the sky as a dark rain-cloud with a rainbow, presenting a vivid, portent-like image within the battlefield narration.