Shloka 146
वासवी-शक्तेः प्रयोगः, घटोत्कच-वधोत्तर-शोकः, व्यासोपदेशश्च
The Vāsavī Spear’s Use, Post-Ghaṭotkaca Grief, and Vyāsa’s Counsel
ततोअच्यैविशिखैस्तूर्ण स्वर्णपुड्खैर्महामना: । निजलेने राक्षसान द्रौणिर्दिव्यास्त्रप्रतिमन्त्रिति:,तत्पश्चात् महामनस्वी अश्वत्थामाने दिव्यास्त्रोंसे अभिमन्त्रित सुवर्णमय पंखवाले अन्य बाणोंद्वारा तत्काल ही राक्षसोंको घायल कर दिया
tato 'cyaiḥ śikhaiḥ tūrṇaṁ svarṇapuḍkhair mahāmanāḥ | nijaghāna rākṣasān drauṇir divyāstrapratimantritaḥ ||
サञ्जयは語った。ついでドローナの子、気高きアシュヴァッターマは、黄金の羽根を備えた鋭い矢を矢継ぎ早に放ち、羅刹の戦士たちを打ち倒した。その一矢一矢は、神兵の真言によって加持されたものであった。このくだりは、戦の狂熱の中で、聖なる知と儀礼により清められた武器が破壊へと転じられることを示し、神聖な秘法の習得とそれを暴力に用いることとの間に生じる倫理的緊張を浮かび上がらせる。
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension of war: even sacred knowledge (mantras) and divine weaponry can be employed for lethal ends. It invites reflection on restraint, intention, and responsibility when possessing extraordinary power.
Sañjaya narrates that Aśvatthāmā rapidly wounds/overpowers rākṣasa fighters using sharp, golden-fletched arrows that have been empowered through divine-weapon mantras, intensifying the battle’s ferocity.