Shloka 26
रात्रौ युद्धप्रवृत्तिः — Night Battle Begins; Duryodhana’s Protective Orders for Droṇa
Droṇa-parva 139
ते क्षिप्ता भीमसेनेन शरा भारत भारतान् | विदार्य खं समुत्पेतु: स्वर्णपुड्खा: शिलाशिता:,भारत! भीमसेनके चलाये हुए वे बाण सुवर्णमय पंखोंसे सुशोभित तथा शिलापर तेज किये गये थे। वे आपके पुत्रोंको विदीर्ण करके आकाशमें उड़ चले
te kṣiptā bhīmasenena śarā bhārata bhāratān | vidārya khaṃ samutpetuḥ svarṇapuḍkhāḥ śilāśitāḥ ||
サンジャヤは言った。「バーラタよ。ビーマセーナの放った矢は、金の羽を備え、石で研ぎ澄まされたものだった。それらはあなたの御子らを貫き、なお天へと舞い上がった。ここに戦の凄まじい惰性が示される――武の巧みと憤怒は取り返しのつかぬ害へと変わり、アダルマに駆られた争いは自らの血統すら呑み込むのだと、聞く者に告げる。」
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh consequence of war: once violence is unleashed, it tears through one’s own kin as well. It implicitly warns that adharma-fueled conflict leads to irreversible loss, even when framed as kṣatriya duty.
Sañjaya describes Bhīmasena shooting expertly crafted arrows—gold-fletched and stone-honed—which pierce the Kaurava warriors (Dhṛtarāṣṭra’s sons) and then continue upward into the sky.