Sātyaki-praveśaḥ and Duryodhana-saṃnipātaḥ
Sātyaki’s passage and Duryodhana’s mass engagement
नान्तरं शरवृष्टीनां ददृशे नरसिंहयो: । शीघ्रतापूर्वक अस्त्र चलानेकी कलाको जाननेवाले द्रोणाचार्य तथा सात्वतवंशी सात्यकिके बाणोंसे लोकमें अन्धकार छा जानेपर भी उस समय उन दोनों पुरुषसिंहोंकी बाण-वर्षामें कोई अन्तर नहीं दिखायी देता था
nāntaraṃ śaravṛṣṭīnāṃ dadṛśe narasiṃhayoḥ | śīghratāpūrvakam astracālanakalāṃ jānadvābhyāṃ droṇācāryasātvatavaṃśyasātyakibhyāṃ bāṇair lokam andhakāre chāditam api tadā tayor ubhayor vīrasiṃhayor bāṇavarṣe na kiñcid antaraṃ dṛśyate sma |
サンジャヤは言った。「二人の人中の獅子が降らせる矢の雨には、いささかの差も見えなかった。迅速にして規律ある武器の技を究めたドローナ阿闍梨と、サートヴァタ族のサーティヤキが放つ矢によって世が闇に沈むかのようであっても、その時、両雄の矢雨には間隙も劣りも認められなかった。」
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya excellence and disciplined mastery: even amid destructive warfare, the narrative evaluates warriors by steadiness, skill, and parity rather than mere ferocity—suggesting that power without trained control is not praised.
Sañjaya describes a fierce exchange between Droṇa and Sātyaki. Their arrows are so numerous that they darken the battlefield, and yet neither warrior’s arrow-shower appears superior; their contest is evenly matched.