Gautama–Śakra Saṃvāda: Karma, Loka-bheda, and the Restoration of the Elephant
प्रभासं मानसं तीर्थ पुष्कराणि महत्सर: । पुण्यं च नैमिषं तीर्थ बाहुदां करतोयिनीम्
dhṛtarāṣṭra uvāca | prabhāsaṁ mānasaṁ tīrthaṁ puṣkarāṇi mahatsaraḥ | puṇyaṁ ca naimiṣaṁ tīrthaṁ bāhudāṁ karatoyinīm ||
ドリタラーシュトラは言った。「(我に語れ)プラバーサ(Prabhāsa)、マーナサローヴァラ(Mānasarovara)の聖なる湖のティールタ(tīrtha)、大いなる湖を擁するプシュカラ(Puṣkara)、そして聖地ナイミシャ(Naimiṣa)の巡礼処。さらにバーフダー河(Bāhudā)とカラトーヤイニー河(Karatoyinī)についても。」ここで王の問いは、行いと意志を清めると信じられる名高いティールタ—聖なる場所と水—へと向けられ、聖なる旅と聖地の地理を憶念することによって得られる功徳(puṇya)という道徳的主題を示している。
धृतराष्ट उवाच
The verse foregrounds tīrthas—sacred places and waters—implying that contact with holy geography, undertaken with right intention, is a recognized means of cultivating puṇya (merit) and moral purification within the dharma framework.
Dhṛtarāṣṭra is listing and asking about eminent pilgrimage sites and rivers—Prabhāsa, Mānasarovara, Puṣkara, Naimiṣa, Bāhudā, and Karatoyinī—within a broader discussion that catalogs tīrthas and their religious significance.