Vasiṣṭhasya śokaḥ, Vipāśā–Śatadrū-nāmākaraṇam, Kalmāṣapādasya bhaya-prasaṅgaḥ (Ādi Parva 167)
बाह्य संधारयंस्तेजो हुताहुतिरिवानल: । समेत्य स दहत्याजौ क्षात्रधर्मपुरस्सर:
bāhyaṃ saṃdhārayaṃs tejo hutāhutir ivānalaḥ | sametya sa dahaty ājau kṣātradharma-purassaraḥ ||
外には、供酥(ギー)の供物で燃え立つ火のような霊的光輝(テージャス)を帯び、戦場で敵と相まみえるや、刹帝利の法(クシャートラ・ダルマ)を先に立てて、対手を灰燼に帰せしめる。ここには、内なる婆羅門の力が、刹帝利の法と結びつくとき、戦の場で断乎たる力として現れるという道義的緊張が示されている。
ब्राह्मण उवाच
The verse teaches that spiritual potency (brahma-tejas) can become outwardly formidable, and when a person enters battle guided by kṣātra-dharma, that disciplined force can decisively destroy opposition—highlighting how different dharmas (brahminic and warrior) may converge in action.
A Brahmin speaker describes a figure whose radiance is compared to a sacrificial fire fed by ghee; upon engaging enemies in combat, he prioritizes the warrior code and overwhelms them, metaphorically ‘burning’ them down.