ध्यानयज्ञः, संसार-विष-निरूपणम्, पाशुपतयोगः, परा-अपरा विद्या, चतुर्वस्था-विचारः (अध्यायः ८६)
ज्ञानं धर्मोद्भवं साक्षाज् ज्ञानाद् वैराग्यसंभवः वैराग्यात्परमं ज्ञानं परमार्थप्रकाशकम्
jñānaṃ dharmodbhavaṃ sākṣāj jñānād vairāgyasaṃbhavaḥ vairāgyātparamaṃ jñānaṃ paramārthaprakāśakam
智慧は直ちにダルマより生じ、智慧より離欲(ヴァイラーギャ)が生まれる。離欲より、最高の真理を照らす至上の智慧が現れ—パーシャ(束縛)をゆるめつつ、縛られた魂パシュ(paśu)を主宰パティ(シヴァ)へと導く。
Suta Goswami (narrating the teaching tradition within the Linga Purana to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga worship as a dharmic discipline that matures into jñāna and vairāgya, culminating in parama-jñāna—inner illumination that makes devotion to Shiva transformative rather than merely external.
By pointing to “paramārtha-prakāśa” (the revelation of the highest truth), it implies Shiva as the supreme Light/Reality (Pati) known through ripened knowledge born of dispassion.
It highlights the Pāśupata-oriented progression: dharma (regulated conduct and worship) → jñāna (discernment) → vairāgya (detachment) → parama-jñāna (liberating realization).