Jāmbavatī’s Vaiṣṇava-Ācāra: Grace, Sense-Consecration, and Pilgrimage to Śrīnivāsa on Veṅkaṭādri
श्रीकृष्ण उवाच / या पूर्वसर्गे सोमपुत्री बभूव पितुर्गृहे वर्तमानापि साध्वी / जन्म स्वकीयं सार्थकं वै चकार पित्रा साकं विष्णुशुश्रूषणे न च
śrīkṛṣṇa uvāca / yā pūrvasarge somaputrī babhūva piturgṛhe vartamānāpi sādhvī / janma svakīyaṃ sārthakaṃ vai cakāra pitrā sākaṃ viṣṇuśuśrūṣaṇe na ca
シュリー・クリシュナは言われた。「彼女は前の創造においてソーマの娘として生まれ、父の家に住みながらも、まことに貞淑であった。彼女は自らの生を成就させた。父とともに主ヴィシュヌへのバクティの奉仕に励み、その礼拝から決して背かなかったからである。」
Śrī Kṛṣṇa
Concept: Janma-sārthakatā (life made meaningful) through steadfast service to Viṣṇu, sustained across cycles of creation.
Vedantic Theme: Saṃsāra continuity vs. bhakti-saṃskāra continuity; devotion as purifying saṃskāra leading toward mokṣa.
Application: Make daily life ‘sārthaka’ by consistent worship/service; keep vows steady even amid family duties and familiar surroundings.
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
Type: household
Related Themes: Garuda Purana themes: bhakti as the sure refuge; continuity of saṃskāras across births
This verse presents devoted service to Viṣṇu as a life-fulfilling act that makes one’s birth ‘sārthaka’ (meaningful), indicating that bhakti itself is a powerful source of spiritual merit.
It highlights that one can remain sādhvī (truly virtuous) even while staying in the father’s house, and that shared devotion—practiced together with family—supports dharma and spiritual progress.
Maintain integrity and devotion in everyday household life: practice regular worship, serve with sincerity, and align family routines with dharmic values rather than postponing spirituality.