Nṛsiṁhadeva Appears from the Pillar and Slays Hiraṇyakaśipu
मीमांसमानस्य समुत्थितोऽग्रतो । नृसिंहरूपस्तदलं भयानकम् ॥ १९ ॥ प्रतप्तचामीकरचण्डलोचनं स्फुरत्सटाकेशरजृम्भिताननम् । करालदंष्ट्रं करवालचञ्चल क्षुरान्तजिह्वं भ्रुकुटीमुखोल्बणम् ॥ २० ॥ स्तब्धोर्ध्वकर्णं गिरिकन्दराद्भुत- व्यात्तास्यनासं हनुभेदभीषणम् । दिविस्पृशत्कायमदीर्घपीवर- ग्रीवोरुवक्ष:स्थलमल्पमध्यमम् ॥ २१ ॥ चन्द्रांशुगौरैश्छुरितं तनूरुहै- र्विष्वग्भुजानीकशतं नखायुधम् । दुरासदं सर्वनिजेतरायुध- प्रवेकविद्रावितदैत्यदानवम् ॥ २२ ॥
mīmāṁsamānasya samutthito ’grato nṛsiṁha-rūpas tad alaṁ bhayānakam pratapta-cāmīkara-caṇḍa-locanaṁ sphurat saṭā-keśara-jṛmbhitānanam
ヒラニヤカシプは、目の前に立つ主ナラシンハデーヴァの御姿を見つめ、「これは誰なのか」と量り知ろうとした。その御相はきわめて恐るべく、溶けた黄金のように燃える憤怒の眼、輝く鬣により広がる面貌、凄まじい牙、そして剃刀のごとく鋭い舌が剣のように揺れ動いていた。
It describes that while Hiraṇyakaśipu was still deliberating, the Lord suddenly manifested before him as the terrifying Nṛsiṁha form.
In the narrative, the Lord appears to protect His devotee Prahlāda and to fulfill the divine promise that devotion is safeguarded, while also answering Hiraṇyakaśipu’s challenge about God’s presence.
This verse encourages steadiness in devotion: help may come unexpectedly, so one should persist in dharma and sincere bhakti even when outcomes seem uncertain.