Devotion in Kimpuruṣa-varṣa and the Glory of Bhārata-varṣa
Rāmacandra & Nara-Nārāyaṇa; Rivers, Varṇāśrama, and Liberation
श्रीशुक उवाच किम्पुरुषे वर्षे भगवन्तमादिपुरुषं लक्ष्मणाग्रजं सीताभिरामं रामं तच्चरणसन्निकर्षाभिरत: परमभागवतो हनुमान् सह किम्पुरुषैरविरतभक्तिरुपास्ते ॥ १ ॥
śrī-śuka uvāca kimpuruṣe varṣe bhagavantam ādi-puruṣaṁ lakṣmaṇāgrajaṁ sītābhirāmaṁ rāmaṁ tac-caraṇa-sannikarṣābhirataḥ parama-bhāgavato hanumān saha kimpuruṣair avirata-bhaktir upāste.
シュカデーヴァ・ゴースヴァーミーは言った。王よ、キンプルシャ・ヴァルシャでは、至高の भक्त(バクタ)ハヌマーンが、その地の住民と共に、ラクシュマナの兄でありシーター女神の愛しき夫、原初の御方(アーディ・プルシャ)シュリー・ラーマチャンドラへの奉愛奉仕に常に従事している。彼は主の蓮華の御足の近くに憩い、絶えず礼拝する。
This verse states that Hanumān, described as a parama-bhāgavata (topmost devotee), worships Bhagavān Rāma with avirata-bhakti—uninterrupted devotion—always relishing closeness to His lotus feet.
Śukadeva identifies Rāma as Bhagavān and Ādipuruṣa to affirm that Rāma is not merely a historical hero but the Supreme Lord Himself, the original source of all divine manifestations.
By keeping steady remembrance and service—daily chanting, prayer, reading sacred texts, and offering one’s work to the Lord—so devotion becomes continuous in intention even while fulfilling responsibilities.