Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 29
The Disappearance of the Yadu Dynasty and Lord Kṛṣṇa’s Departure
बिभ्रच्चतुर्भुजं रूपं भ्राजिष्णु प्रभया स्वया । दिशो वितिमिरा: कुर्वन् विधूम इव पावक: ॥ २८ ॥ श्रीवत्साङ्कं घनश्यामं तप्तहाटकवर्चसम् । कौशेयाम्बरयुग्मेन परिवीतं सुमङ्गलम् ॥ २९ ॥ सुन्दरस्मितवक्त्राब्जं नीलकुन्तलमण्डितम् । पुण्डरीकाभिरामाक्षं स्फुरन्मकरकुण्डलम् ॥ ३० ॥ कटिसूत्रब्रह्मसूत्रकिरीटकटकाङ्गदै: । हारनूपुरमुद्राभि: कौस्तुभेन विराजितम् ॥ ३१ ॥ वनमालापरीताङ्गं मूर्तिमद्भिर्निजायुधै: । कृत्वोरौ दक्षिणे पादमासीनं पङ्कजारुणम् ॥ ३२ ॥
bibhrac catur-bhujaṁ rūpaṁ bhrājiṣṇu prabhayā svayā diśo vitimirāḥ kurvan vidhūma iva pāvakaḥ
主は自らの光輝によって燦然とする四臂の御姿を現し、煙なき火のごときその輝きは四方の闇を払っていた。御身は濃き青雲の色、光彩は溶けた黄金のように輝き、胸にはシュリーヴァツァの印があり、まことに吉祥そのもの。絹の衣を二枚まとい、蓮華の御顔には麗しい微笑み、青黒き髪が飾り、蓮の御眼は人を惹きつけ、マカラ形の耳飾りがきらめいた。飾り帯、聖糸、兜、腕輪、臂輪、首飾り、足輪や王者の徽章、そしてカウストゥバ宝珠によって荘厳されていた。花鬘が御身をめぐり、御自身の武器もまた具現して周囲に侍し、主は右腿の上に左足—蓮のように赤い足裏—を置いて坐しておられた。