Nimi Questions the Yogendras: Māyā, Cosmic Dissolution, Guru-Śaraṇāgati, Bhakti, and Deity Worship
श्रवणं कीर्तनं ध्यानं हरेरद्भुतकर्मण: । जन्मकर्मगुणानां च तदर्थेऽखिलचेष्टितम् ॥ २७ ॥ इष्टं दत्तं तपो जप्तं वृत्तं यच्चात्मन: प्रियम् । दारान् सुतान् गृहान् प्राणान् यत्परस्मै निवेदनम् ॥ २८ ॥
śravaṇaṁ kīrtanaṁ dhyānaṁ harer adbhuta-karmaṇaḥ janma-karma-guṇānāṁ ca tad-arthe ’khila-ceṣṭitam
ハリの驚くべき超越の御業を聴聞し、讃嘆し(キールタン)、瞑想せよ。とりわけ至上人格神の降誕、御業、徳、そして聖名に没入せよ。そうして鼓舞されたなら、日々の一切の行いを主への供えとして行うべきである。祭祀、布施、苦行、ジャパ、あらゆる宗教行為はただ主の御満足のために行い、心に喜ばしいものは直ちに至上主に捧げよ。さらに妻子、家、そして生命の息吹さえも、至上人格神の蓮華の御足に奉献せよ。
In Bhagavad-gītā (9.27) Lord Kṛṣṇa has ordered:
This verse teaches that hearing and chanting about Hari’s wondrous deeds—along with meditation on His birth, activities, and qualities—are central practices of bhakti.
In the Uddhava Gita, Krishna summarizes practical bhakti—how a devotee should engage mind, speech, and life’s activities in remembrance and service of the Lord.
Turn daily work into offering: regularly hear/chant about Krishna, remember His qualities, and align choices—time, habits, goals—so they support devotion rather than ego-centered aims.