येषां भवालये प्राणा गता वै वरवर्णिनि । धन्यानामपि धन्यास्ते देवानामपि देवताः
yeṣāṃ bhavālaye prāṇā gatā vai varavarṇini | dhanyānāmapi dhanyāste devānāmapi devatāḥ
Wahai yang berparas elok, mereka yang hembusan hidupnya berakhir di kediaman Bhava adalah yang paling diberkahi di antara yang diberkahi—bahkan laksana keilahian di antara para dewa.
Narrator (addressing a female interlocutor: varavarṇinī)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra (Bhava-gṛha/ālaya)
Type: kshetra
Listener: Varavarṇinī (a addressed ‘fair one’; likely Pārvatī/Devī in Śiva–Devī dialogue frame)
Scene: A serene Śaiva shrine in Vastrāpatha; a devotee’s last breath offered at Bhava’s abode, with subtle divine attendants and a luminous liṅga radiating grace.
Departure of prāṇa in a supremely sacred Śaiva space is exalted as an extraordinary culmination of dharma and devotion.
Bhavālaya within Vastrāpatha-kṣetra—the abode/temple of Bhava (Śiva).
No explicit ritual; the emphasis is on being in Bhava’s abode at life’s end (anta-kāla) as a supreme blessing.