यद्यसौ चित्यन्ते चित्ते दृश्यते हृदये हरिः । अणिमादिगुणैश्वर्यं पदं तस्यैव जायते
yadyasau cityante citte dṛśyate hṛdaye hariḥ | aṇimādiguṇaiśvaryaṃ padaṃ tasyaiva jāyate
Bila Hari direnungkan dan disaksikan dalam batin dan di hati, maka pada orang itu sendiri terbit kedudukan kewibawaan rohani, berhiaskan siddhi seperti aṇimā dan lainnya.
Prahlāda (implied by the surrounding dialogue in this passage)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A meditator in padmāsana with a luminous Viṣṇu appearing within the heart; subtle symbols of the aṣṭa-siddhis orbit like tiny stars.
Inner contemplation of Hari culminates in direct realization and the rise of spiritual sovereignty (aiśvarya), symbolized by yogic perfections.
The broader narrative belongs to the Vastrāpathakṣetra Māhātmya within Prabhāsa Khaṇḍa, emphasizing sanctity through Viṣṇu-centered realization.
No external rite is prescribed here; the emphasis is on dhyāna (meditative contemplation) and inner darśana of Hari.