तस्मात्पूज्यतमोऽसि त्वं सर्वेषां च नियामकः । त्वद्भयात्कृतिनः सर्वे शरणं परमेश्वरम् । व्रजंति विविधैर्भार्वैरात्मलक्षणतत्पराः
tasmātpūjyatamo'si tvaṃ sarveṣāṃ ca niyāmakaḥ | tvadbhayātkṛtinaḥ sarve śaraṇaṃ parameśvaram | vrajaṃti vividhairbhārvairātmalakṣaṇatatparāḥ
Karena itu engkau paling layak dipuja dan pengatur segala sesuatu. Karena gentar kepadamu, semua bijak berlindung pada Parameśvara, mendekat kepada-Nya dengan beragam sikap batin, teguh pada tanda sejati Sang Diri (Ātman).
Śveta Rājā
Tirtha: Kedāra/Kedāranātha
Type: kshetra
Listener: Kāla (and by extension the audience of sages)
Scene: A didactic moment: the king acknowledges Kāla as the most worship-worthy regulator; sages/wise beings are shown turning toward Parameśvara in different devotional moods, all intent on the Self’s true mark.
Awareness of Kāla (mortality) awakens śaraṇāgati—taking refuge in Parameśvara through sincere inner transformation.
Kedārakhaṇḍa’s sacred milieu, where refuge in Śiva is presented as the heart of the Kedāra Mahātmya.
No explicit ritual; the verse highlights inner bhāva (devotional disposition) and refuge in Śiva.