शंकरं द्रष्टुकामांह किं वक्ष्ये तेन पृच्छिता । यो निंदति महादेवं निंद्यमानं श्रृणोति यः । तावुभौ नरके यातो यावच्चन्द्रदिवाकरौ
śaṃkaraṃ draṣṭukāmāṃha kiṃ vakṣye tena pṛcchitā | yo niṃdati mahādevaṃ niṃdyamānaṃ śrṛṇoti yaḥ | tāvubhau narake yāto yāvaccandradivākarau
“Aku ingin berjumpa Śaṅkara; bila beliau bertanya kepadaku, apa yang harus kukatakan? Siapa yang menghina Mahādeva, dan siapa yang mendengarkan ketika beliau dihina—keduanya pergi ke neraka selama Bulan dan Matahari masih bertahan.”
Satī (internal reflection/utterance within the narrative, deduced)
Scene: Satī, resolute, speaks a stern dharmic maxim; the assembly freezes—some avert their eyes, others whisper—while the fire flares, mirroring the severity of the warning.
Blasphemy of Mahādeva—and even passive participation by listening—violates dharma and brings severe karmic consequence.
No specific tirtha is named in this verse; it functions as a dharma-teaching within the Kedārakhaṇḍa narrative.
No formal ritual is prescribed; it gives an ethical injunction: do not revile Śiva and do not remain to hear such revilement.