वाग्वादेन च किं कार्यमस्माकं चाधुना प्रभो । प्रकृतेः परतस्त्वं च यदि सत्यं वचस्तव । तर्हि त्वया न भेतव्यं मम शंकर संप्रति
vāgvādena ca kiṃ kāryamasmākaṃ cādhunā prabho | prakṛteḥ paratastvaṃ ca yadi satyaṃ vacastava | tarhi tvayā na bhetavyaṃ mama śaṃkara saṃprati
Wahai Prabhu, apa guna perdebatan kata-kata bagi kami sekarang? Jika benar sabdamu bahwa Engkau melampaui Prakṛti, maka wahai Śaṅkara, pada saat ini Engkau sama sekali tidak patut takut kepadaku.
Girijā (Pārvatī) (deduced from immediate narrative context)
Tirtha: Kedāra (Kedāranātha)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis/assembly (contextual)
Scene: Pārvatī confronts Śaṅkara with a sharp, fearless question; Śiva remains serene, unshaken, in a Himalayan hermitage atmosphere.
True spiritual realization is tested in conduct, not in argument; fearlessness should follow genuine transcendence.
The Kedārakhaṇḍa frame places the teaching within the Kedāra–Himālaya tīrtha milieu, though no single shrine is named in this verse.
No direct prescription; the verse critiques “vāda” (mere disputation) and emphasizes lived realization.