कैलासे ददृशुः स्थाणुं वदंतं गिरिजां प्रति । एकादश्यां प्रनृत्यानि जागरे विष्णुसद्मनि
kailāse dadṛśuḥ sthāṇuṃ vadaṃtaṃ girijāṃ prati | ekādaśyāṃ pranṛtyāni jāgare viṣṇusadmani
Di Kailāsa mereka melihat Sthāṇu (Śiva) berbicara kepada Girijā (Pārvatī). Dan pada Ekādaśī, di kediaman Viṣṇu, berlangsung tarian-tarian pada malam berjaga (jāgara).
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deductive, Māheśvarakhaṇḍa narrative frame)
Tirtha: Kailāsa
Type: peak
Scene: On snow-clad Kailāsa, Śiva (Sthāṇu) converses with Pārvatī; the scene shifts to a luminous Viṣṇu-temple/abode where devotees keep Ekādaśī jāgara with graceful dance and lamp-lit celebration through the night.
Purāṇic dharma honors both Śiva and Viṣṇu; sacred time (Ekādaśī) and sacred space (Kailāsa/Viṣṇu-sadman) elevate devotion.
Kailāsa is explicitly mentioned as a supreme sacred realm; additionally, a Viṣṇu-sadman (Viṣṇu temple/abode) is referenced as a place of vigil worship.
Ekādaśī jāgara (night vigil) accompanied by devotional dance/performance (pranṛtya) in Viṣṇu’s abode.