कामप्रादुर्भावः — The Manifestation/Arising of Kāma
ततस्सोपि मया पृष्टो विष्णुश्शैववरस्सुधीः । प्रीत्या मह्यं समाचख्यौ विस्तरान्मुनिसत्तम
tatassopi mayā pṛṣṭo viṣṇuśśaivavarassudhīḥ | prītyā mahyaṃ samācakhyau vistarānmunisattama
Lalu aku pun bertanya kepadanya—Viṣṇu, yang bijaksana dan yang utama di antara para pemuja Śiva. Dengan kasih sayang ia menjelaskan kepadaku semuanya secara terperinci, wahai resi terbaik.
Brahma (narrating to a sage, within Sati Khanda context)
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Mahādeva
It affirms that true wisdom culminates in reverence to Pati (Śiva); even Viṣṇu is praised as śaiva-vara, showing that devotion to Śiva is honored as a supreme spiritual orientation leading toward grace and liberation.
By calling Viṣṇu the foremost among Śaivas and depicting him teaching “in detail,” the text frames Śiva-worship as authoritative and universally respected—supporting Saguna Śiva devotion (including Liṅga-upāsanā) as a legitimate, grace-bearing path within the Purāṇic tradition.
The practical takeaway is śravaṇa (devotional listening) and guru-vākya-grahaṇa—receiving detailed instruction with faith; this naturally supports regular japa of the Pañcākṣarī (Om Namaḥ Śivāya) and disciplined Śiva-bhakti as taught by realized authorities.